Uykuyu unutanlar var mı, kendin gibi birine gerçekten ihtiyaç duyuyor musun?

Uykuyu unutanlar vardır…Geceyi yalnızca karanlık sananların bilmediği bir hakikat gibi. Onlar, başını yastığa koyduğunda değil; kalbini susturabildiğinde uyuyabilenlerdir.
Ve kimi kalpler vardır ki, susmayı bilmez…
Bir hatıranın kıyısında oturur, bir cümlenin içinde kaybolur, bir “keşke”nin gölgesinde sabahı eder. Uykusuzluk, bazen gözlerin değil ruhun hastalığıdır. İnsan gözlerini kapatır ama içindeki sesleri kapatamaz. İşte o vakit, gece uzar… saatler değil, insanın içi ağırlaşır.
Ve “kendin gibi biri”…İnsan, kendine benzeyen birini arar çoğu zaman. Çünkü anlaşılmak ister; yarasını anlatmadan, susarak anlaşılmak…
Aynı yerden kırılmış birinin bakışında teselli bulmak ister. İnsan, kendine benzeyeni bulduğunda bazen yalnızlığını ikiye katlar.
Çünkü iki kırık aynanın birbirini tamamlaması zordur. Belki de insanın ihtiyacı olan,
kendine benzeyen değil;kendini iyileştiren bir kalptir. Yine de…Gecenin en derin yerinde, herkes bir anlığına şunu ister:“Beni, bana anlatmadan bilen biri olsun.”Ve işte o istek, uykuyu en çok kaçıran duadır vesselam...

Bir süredir durum öyle. Uykuyla barışamadım. Uyutmayan düşünceler zihnimizi meşgul edip duruyor. Geçmişin ayak sesleri, geleceğin sisli yolları hangisini desem bilemiyorum. Yalnızlık ve daha derin bir üzüntü hep yüreğimin en derinlerinde kendini hatırlatıyor.

Kendim gibi birine değil de benim düşünmediklerimi düşünen, ruhumu kendine getirecek birisine elbette ihtiyaç duyuyorum.