Aklınızda kalan biri var mı?

Lise yıllarımda aklımda hep bir kişi vardı; onunla ilgili anılar, gün boyunca aklımdan çıkmazdı. Sınıfta yan yana oturmasak bile, gülüşünü görmek, bir şeyler söylerkenki bakışlarını yakalamak beni hem heyecanlandırır hem de mutlu ederdi. O anlarda zaman sanki durur, sadece onun etrafında döner gibiydi her şey. Kimseyle paylaşamasam da içimde büyüyen bir hayranlık vardı; bazen sadece uzaklardan izlemek bile yetiyordu. Her gün, onunla bir şekilde göz göze gelmek, bir tebessüm almak ya da kısa bir konuşma şansı bulmak için sabırsızlanırdım. O sıradan görünen anlar benim için özel ve unutulmazdı. Onun yanında olduğumda ya da onunla ilgili bir şey düşündüğümde kalbim hızlı hızlı çarpar, bazen utanır bazen de tarifsiz bir mutluluk hissederdim. Lise yılları geçip arkadaşlıklar değişse de, o kişi zihnimde hep özel bir yerde kaldı. Belki onun haberi yoktu, belki hiçbir zaman hislerimi tam olarak paylaşamadım; ama onun varlığı bile o dönem benim dünyamı daha canlı ve renkli kılmıştı. Aklımda kalan bu kişi, gençliğin o saf, çekingen ama yoğun duygularını simgeliyor; bir bakıma büyüme sürecimin sessiz tanığı olmuştu. Ona karşı hissettiklerim, sadece bir aşk değil, aynı zamanda bir hayranlık, bir merak ve içten bir ilgiydi. Ve bu hisler, yıllar geçse de hafızamda hep taze, hep özel kalacak gibi görünüyor. Belki de akılda kalan gerçek duygular böyle bir şeydir; bir zamanlar kalbimizi hızlandıran, ruhumuzu gülümseten ve hayatımıza renk katan bir anı olarak kalır.