Sizce eskiden insanlar neden daha samimiydi?

Eskiden insanlar sanki birbirine daha yakındı. Sözler daha yumuşak, bakışlar daha içtendi. Belki de bunun sebebi hayatın bugünkü kadar hızlı akmamasıydı. Günler daha sakin ilerler, insanlar birbirine ayıracak zamanı kolayca bulurdu. Bir kapı çalındığında aceleyle bakılmaz, bir selam verildiğinde karşılığı gerçekten hissedilirdi. Sohbetler saatlere yayılır, insanlar birbirini dinlerken zihni başka yerde olmazdı. Bugün ise zaman sanki daralmış gibi. Her şey hızla akıyor; insanlar bir yerlere yetişme telaşı içinde yaşıyor. Bu hızın içinde sözler kısalıyor, sabır azalıyor, ilişkiler yüzeyde kalıyor. İnsanlar birbirini görmekten çok birbirini geçmeye çalışıyor gibi. Bu da doğal olarak samimiyetin yerini mesafeye bırakmasına neden oluyor. Bir de eskiden hayat daha sade olduğu için insanlar birbirlerini oldukları gibi kabul etmeye daha yatkındı. Gösteriş azdı, kıyas daha sınırlıydı. İnsanlar kendilerini sürekli başkalarıyla ölçmek zorunda kalmadıkları için ilişkilerde daha rahat ve doğal davranabiliyordu. Yine de belki mesele sadece zamanın değişmesi değildir. Belki de insanın içindeki samimiyet ihtiyacı hiç değişmedi. Sadece kalabalıkların ve gürültünün içinde onu bulmak biraz daha zorlaştı. Çünkü samimiyet, aslında zamanın değil; insanın kalbinin sakin olduğu yerde filizlenen bir duygudur.