Neden böyle? Hiç geçmiyor?

Her şey boş ve anlamsız geliyor. Etrafımdaki insanlar, arkadaşlarımla buluşmak bile beni çok sıkıyor. Anlattıkları şeyler konuştukları konular o kadar boş gereksiz geliyor ki. Sıkılıyorum, içim sıkışıyor bir an önce yalnız kalmak istiyorum. İçimdeki iyilik azaldı. Her şeye nefret doluyum. Bir insan tanıyorum veya etraftan görüyorum o insanların yaptıkları kötülükleri gördükçe. Ruhum içimde sıkışıp kalmış gibi hissediyorum. O kadar hevessizim ki her şeye karşı. Zerre istek yok. Bazen insanlar benimle konuşurken sinirleniyorum onlara tiksinti geliyor. Zorunluluktan dolayı rutin işlerimi yapıyorum ama eziyet gibi geliyor. Kafayı mı yedim bilmiyorum. Ama içten içe böyle hissedip kimseye yansıtmıyorum. Hiçbir beklenti, haz duymuyorum.