Yalnızlık ile dışlama arası?

Sessiz birisiyim yani biraz soğuğum oda arkadaşlarım sessiz olduğum için her şeyi kabul edeceğimi sanıyor reddedince ters tepki veriyor ve bunun yüzünden aramız açık ortada kavga yok arkamdan konuştuklarını biliyorum ve söylemek yerine mesafe koyuyorum dışlanılmış hissediyorum odada iyiyiz ama dışarıda konuştukları yok çevreden bakan onlara arkadaşlık grubuna girmeye çalışan yapışık biri olarak görünüyorum ve bundan nefret ettiğim için birçok yere tek. birçok şeyi tek yapıyorum ve bu onlarda benim onlarla takılmak istememe algısı yaratıyor aslında bu iyi yalnızlığımla barışık biriyim ama üstüne arkadan konuşma dışlanma eklenince kendimi kötü hissediyorum siz benim yerimde olsanız ne yapardınız?