Bazı yaralar neden yıllar geçse de kapanmıyor ve insanlar bizi gerçekten anlayamıyor mu?

Bazı yaraların hiç kapanmaması onların birer eksiklik olmasından değil ruhun kendi hakikatini ve yaşadığı o ağır imtihanı unutmamak için tuttuğu sessiz bir yas ve dilsiz bir nöbet yeridir. Hayat kimine zahmetsiz baharlar sunarken kimini de her lokma için sarp kayalıklarla savaştırır fakat bilmelisin ki savaşarak kazanılan her mevzi tesadüfen elde edilen saraylardan çok daha onurlu ve kalıcı bir aidiyet duygusu verir. İnsanların bizi anlayamaması ise kaçınılmaz bir gurbettir çünkü her kalp kendi yangınında tek başınadır ve başkasının ateşi bizim ruhumuzu ancak uzaktan sadece bir parıltı kadar aydınlatabilir.