Fazla iyi olmak insanı kaybettirir mi, yoksa değerini bilmeyene mi denk gelinir?

Fazla iyi olmak tek başına insanı kaybettirmez. İyilik; anlayışlı olmak, fedakârlık yapmak, sabretmek ve karşı tarafı düşünmek demektir. Bunlar bir insanı zayıf değil, güçlü yapar. Ancak iyilik sınır koymadan yaşandığında, kendinden vazgeçmeye dönüştüğünde ve sürekli tek taraflı bir çabaya dönüştüğünde yıpratıcı olabilir. O zaman sorun “iyi olmak” değil, kendini ikinci plana atmak olur. Bazen de gerçekten mesele, değerini bilmeyene denk gelmektir. Her insan aynı derinlikte hissetmez, aynı olgunlukta sevmez, aynı sorumluluğu taşımaz. Sen ne kadar anlayışlı olursan ol, karşındaki bunu görmüyor ya da görse bile karşılık vermiyorsa, bu senin fazlalığın değil onun eksikliğidir. Fakat şunu da unutmamak gerekir: Sürekli değerini bilmeyen insanlara denk geliyorsak, belki de seçimlerimizi gözden geçirmek gerekir. Çünkü insan çoğu zaman kendisine tanıdık geleni seçer; bazen alıştığı ilgisizliği, bazen mücadele etmeyi, bazen de “ben düzeltirim” hissini.

Her şeyin fazlası da zarar tabi çünkü çevren bencil ve çıkarcı insanlarla dolu olacak kötü niyetli senden faydalanmak isteyen gördüğüm şey şudur fazla iyi insan toplumda bu onun göreviymiş gibi görülüyor ve suistimal ediliyor yaşadığım şehirde bi türbe var hikayesi buna benzer adam her sene buğday dağıtıyormuş şehre sevabına bir sene işleri kötü gitmiş dağıtamamış neden buğday dağıtmadın diye taşlamışlar

Fazla iyi olmak bence doğru bir kavram değil.

Beşeri münasebetler çıkar üzerine yürür. İnsan da önce kendi nefsine yenik düşer.

Bana göre doğru zamanda doğru yerde doğru hamleyi yapmak önemlidir.

Aksiyon! Etki ve tepki. Belirleyici olan budur.