İçinizde taşıdığınız şeyler size ağır geliyor mu?

Duygular akmadığında çöker. Sevinç paylaşıldıkça çoğalır, acı ise içerde kaldıkça sertleşir. Sessizlik bazen sükûnet değil, yük olur. İnsan çoğu zaman “dayanıyorum” der, ama aslında alışır. Alışmak hafifletmez, sadece ağırlığı normalleştirir. Bizi yoran yaşadıklarımız değil yaşadıklarımızla ne yapacağımızı bilememektir. Affetmek mi, konuşmak mı, bırakmak mı? Kararsızlık yükün en ağır hâlidir. Kalp, taşıdığını anlamlandırdığında hafifler. Anlam bulamayan her duygu ise insanı yavaş yavaş içten yorar.

İçimde tuttuğum şeylerin ağırlığı beni yormaz çünkü ne yapıp ne edip bir şekilde o şeyleri atmayı biliyorum. Ağlama isteği ise gider ağlarım, bağırma isteği ise gider bağırırım bunlar bana ağır gelmez zaten bu tür olayları yaşadığım zaman içime atacak kadar yormuyorum kendimi, unutup gidiyorum ama içimde taşımış olduğum sorumluluklar olur ya da gördüğüm, duyduğum, şahit olduğum bir şey olur ama bunu söylemeye cesaret edecek gücüm yoktur işte o zamanlar içimde taşıdığım yükler beni fazlasıyla yormaya başlar.