Okuduğumuz kitaplar, öğrendiğimiz bilgiler neden kağıtlarda kalıyor ve davranışa geçiremiyoruz, sorun ne sizce?

Kâğıtta kalan aslında hiç bir şey yok.
Sadece mış/miş gibi yapmayı gerçek sayanların çokluğu öyleymiş gibi gösteriliyor.
Değişen bir şey yok.
İlk günkü gibi her şey.
Kabul eden aynı yolda engebelere olsa bile adımlamaya devam ediyor , kendi doğrularının yanlış olduğunu kabul etmeyenler ise her defasında düşmesine rağmen hep suçlayacak bir şey buluyor.
Neyi okuduğumuz değil mesele.
Mesele okuduğumuzun bize ne anlatmak istediğini fark edebiliyor muyuz?
Hayatta kendi kararlarımıza ne kadar sadakatliyiz.
Düşündüğümüz veya yaptığımızın ne kadarı bize ait.
Fotokopi çekmeye (hayatlar için) ne kadar hevesliyiz.

Öğrenmekle uygulamak arasinda çaba dirayet sabır gibi şeyler bulunuyor çünkü.. en temelde de saygı gerekiyor.. bir bencde yazmistim.. ultra lüks teknesinden denize yemek döken ablayı.. o tekneyi alıp keyif yapacağı denizi kirletmekten cekinmiyor ikisi arasındaki ilişkiyi göremiyor bile çünkü ne kendisine ne cevredikilere nede ondan sonra geleceklere bir saygisi yok.. bencil ve kibirli her şey heryer ona ait mantığında çoğu insan böyle ufak ya da büyük yaptıkları hep bu.. insan zararlı bir tür ne kadar egitsende içindeki ilkellik ve boşluk hep baki.. bununda genelde kötü şeylerle doldurma eğiliminde :)))

Kitap okurken anlarız, mantıklı gelir, hatta heyecanlanırız. Ama günlük hayatta bizi yöneten şey çoğu zaman bilgi değil, alışkanlıklarımızdır. Alışkanlıklar da kolay kolay değişmez. Bir diğer sebep şu: Öğrenmek bize “bir şey yaptım” hissi verir. Oysa aslında sadece okumuşuzdur. Beyin bunu küçük bir başarı gibi algılar ve harekete geçme ihtiyacı azalır. Ayrıca davranış değişikliği zor ve rahatsız edicidir. Konfor alanından çıkmayı gerektirir. Okumak güvenlidir, uygulamak risklidir.

Öğrendiğim şeylerin neredeyse yüzde yüzünü hayatıma odaklanmış biriyim zaten. Çoğu bilgiyi altını çizer ve bilgisayar da not alırım ya da tekrar okuduğumda aklıma daha iyi girer. Sadece bana uymayan şeyler hayatıma giremez okusam dahi olumsuz durum varsa.

İnsanoğlu üstün körü hayat yaşayıp sıkıldığı için çabuk kitaptan ne anlayacak sanki.

Benim abim dindardır, vatan, millet, din, edebiyat, tasavvuf, sakarya gırla gider. Bir gün Kütahya ormanındayken aldığımız çiğ köfteleri yiyorduk. Neyse köfte bitti, bir baktım abim aldığı çiğ köfte artıklarını poşetiyle birlikte direkt ormanın aşağısına doğru fırlatıp attı. Abi dedim ne yapıyorsun? Bana güldü, ne var ki herkes yapıyor dedi. Yani gelişmiş ülkede bunu yapmak vatan hainliğiyle özdeştir mk.