Herkesin kendini sevmeyi öğrendiği bir sene oluyor?

lise 3 civarı

kuzenim evlenmişti kocası da kıyak adam, onla takılırken bi keresinde bana bi laf etti, bi anda bi aydınlanma yaşadım bütün ergenlik kaygılarım uçtu gitti, tam ne demişti şimdi hatırlayamıyorum ama ben sırf ben olduğum için bile on numara 5 yıldızım s. ktir et gerisini mealinde bişey di, dedim hakkatten la ben niye başkası ne düşünüyo diye dert etmişim ki? başkası kim? çapı ne bunların da ben bunların herhangi bi fikrine azcık bile önem veriyorum?

sonrası zaten teşhisi konmamış narsistliğe giden ilk adımdı. kafamda çok sağlıksız bi kriter oluştu, öldürülebilir olan her şeyi kendimden aşağı görmeye başladım, tamam ben de faniyim de ben benim o yeterli kendimi üstün görmeye. yine muhtemelen sağlıksız bir en büyük Allah sonra da ben diye kurdum (nebileri katmadım onlar da insan, etten kemikten) ha bir de o sözün üstüne gereksiz 5 dakkikalık bi felsefe yaptım ve fark ettim ki özgğven dediğin şeyin hiç bişeyle alakası olmaması gerekiyormuş, bişeyden dolayı duyulan hisse özgğven denmez kibir denirmiş, özgüven olabilmesi için kendin olmak hariç sebebi olmaması lazım mış.

NOT: üstün derken her hangi bir şey de üstün demiyorum, sadece üstün

Çevremde her türden insan var, bence herkesin çervesi böyle olmalı. İnsan kendisini anca böyle sevebilir, çevresinde toksik biri olacak ki hayatta ne yapmaması gerektiğini öğrenecek, çevresinde efendi biri olacak ki ne yapması gerektiğini öğrenecek. İnsan yaşayınca anlar ama yaşamadan önce görürse, işin içinden çıkmanın yolunu bilir, hayat kolaylaştıkça da kendisini sever.