En saf versiyonu ona en çok benzeyen yanı değil midir?

Günaydın cankuş...🧚🏻

Modern dünya, karmaşayı zekâ, kurnazlığı ise başarı sanıyor. Oysa bir çiçeğin en saf hali, tüm gösterişinden soyunup toprağa döndüğü o "öz" anıdır. Bizler, saflığı bir zayıflık, masumiyeti bir "veba" gibi görüp yargılıyoruz; çünkü maskelerle örülü hayatlarımızda, karşımızda aynasız, yalın ve gerçek birini görmek kendi sahteliğimizi yüzümüze vuruyor. İnsanın en asil hali, kalabalıklar içinde bile kendi tenhasında kalabildiği o yalın halidir. Gülün yapraklarını tek tek ayıklarken hissettiğin o karmaşa ise tam olarak insan olmanın özeti. Soruna gelince: Evet, bir insan aynı anda hem kederli hem de mutlu olabilir. Hüzün, o gencecik tohumun dalından kopmuş olmasınadır; Mutluluk ise onun özündeki o bozulmamış cevheri görebilmenin verdiği huzurdur. Buna edebiyatta "hüzünlü bir sevinç" denir. Tıpkı kışın ortasında açan bir güneş gibi; hem üşütür hem de aydınlatır. Masumiyet bir kabahat değil, bu kirli çağda taşınması en zor, ama en onurlu mücevherdir. Onu taşıyanları yargılayanlar, aslında o mücevherin ağırlığına dayanamayacak kadar yorgun olanlardır. Ve :)) gülü yapraklarından ayırsak da kokusu elde kalır; insanı masumiyetinden etseler de özü vicdanında saklıdır..🤷🏻‍♀️