Gün sonunda içten gelen güzel bir kelime/cümle tüm yorgunluğunu unutturabilir mi?

Bazen insanın yorgunluğu ayaklarında değil, kalbinin kıyısında birikir. Gün boyu susturduğu duygular, akşam olunca ağır ağır omuzlarına çöker. Tam her şey üstüne gelmiş gibi hissederken, bir kelime düşer içine; sade ama sahici. İçten söylenmiş bir cümle, karanlık bir odada yakılan küçük bir ışık gibidir. Gürültüyü susturur, kalbi yumuşatır. Çünkü insan en çok anlaşılmaya, görülmeye, değerli hissetmeye ihtiyaç duyar. Ve bazen tek bir güzel söz, bütün günün yükünü sessizce alıp götürür.