Güven bir kere kırıldıktan sonra gerçekten tamir edilebilir mi yoksa hep eksik mi kalır?

Tecrübelerime dayanarak şunları söyleyebilirim. Güven kırıldığında aslında iki şey aynı anda zarar görür: karşıdaki insana olan inanç ve insanın kendi iç huzuru. Bu yüzden çoğu zaman “tamir edildi” denilen şey, eskisinin aynısı olmaz. Ama bu, hiçbir zaman yeniden kurulamayacağı anlamına da gelmez.
Güven bazı ilişkilerde yeniden inşa edilebilir; fakat bu, özürle ya da zamanın kendiliğinden geçmesiyle olmaz. Gerçek bir onarım için üç şey gerekir: hatanın açıkça kabul edilmesi, davranışın gerçekten değişmesi ve kırılan kişinin tekrar güvenmeyi seçebilmesi. En zor kısmı da budur çünkü güven mantıkla değil, tekrar tekrar yaşanan tutarlılıkla geri gelir.
Yine de şunu kabul etmek gerekir: Onarılan güven çoğu zaman “aynı” değil, “farklı” olur. Eskisi gibi saf ve sorgusuz olmaz; daha temkinli, daha bilinçli bir hâle dönüşür. Bazı insanlar için bu olgunlaşmış bir bağdır, bazıları için ise hep küçük bir eksiklik hissi kalır.
Kısacası, güven ya tamamen biter ya da eskisi gibi olur diye kesin bir kural yok. Bazen yara izleri kalır ama ilişki devam eder; bazen de insan, eksik bir güvenle yaşamaktansa yolu ayırmanın daha huzurlu olduğunu fark eder. Asıl belirleyici olan, kırılan şeyin büyüklüğü değil; sonrasında gösterilen samimiyet ve sürekliliktir.

Hep eksik kalır. Klasik bir cevap vermeyeceğim bardak kırılınca yapıştırsan izin kalır gibi. Karşındaki hep sana şüphe ile bakar. En basiti sen telefon ile bir şeyler yaparken seni izler ya da maddi olarak bir zarar verdiysen bundan sonraki adımlarını kontrol etmeye çalışırlar. Sevdiklerin sürekli diken üstünde olurlar yani. Artık zor günler herkes için başlamıştır.