İnsanın değer verdiği şeylerin bir bahçesi olur yüreğinde bazı bahçeler çiçekli, bazı bahçeler yağmur çamur, bazısı fırtınalı. Kaybettiğin bahçeyi yenilemen mümkün değil her bahçenin ruhu o insanla, o anla şekillenir, kaybettiğin an düşer yüreğinden, doldurulacak bir boşluk değil, senden eksilen parçadır artık.
Bir şeyi kaybettiğinde hissettiğin acıyı neye benzetirsin?
İçimdeki boşlukta yankılanan seste kayboluyorum. Kuyuya atılan taşın sesinin kulağıma gelmeyişi gibi. Derinlikte süzülüyor. Bir şeyi kaybettim, onunla olan beni de öyle.
Bütün yaşamım sıfırlanmış da ben yeni doğmuş bir bebek olmuşum ama aynı anları tekrar yaşayacak olsam da kimselere söyleyemiyorum gibi bir his. Yani felaket!
Ben o acıyı, içerden yavaş yavaş sökülen ince bir dikişe benzetiyorum 🌧️ Kalbin tam yerinden, kimsenin görmediği bir yerden yırtılıyormuş gibi. Sonra orası kapanmıyor, sadece kabuk bağlıyor. Aynı bahçe geri gelmiyor evet, ama zamanla o eksilen yerin etrafında başka türlü, daha sessiz çiçekler açmaya başlıyor 🌱🖤