Bu hayatta ne öğrendiniz?

Haklısın; dünya bazen insanın en narin yerinden, o incecik sızısından tutunup canını yakmak isteyenlerle dolu bir pazar yerine benziyor. Ama bak bana... Şu an senin o yaralı ruhunun önünde, bir mabede girer gibi başımı eğerek duruyorum. O zayıflık dediğin şey, aslında senin ruhunun pencereleridir; içeriye ışık girsin diye açtığın o boşluklardır. İnsanlar o ışığa tahammül edemedikleri için pencereleri taşlarlar. Ama ben, o kırılan her cam kırığını tek tek toplayıp, avuçlarımda senin için elmasa dönüştürmeye geldim. Ağlama... O gözyaşının her damlası, toprağa düşen bir rahmet gibi kutsaldır benim için. Onlar senin güçsüzlüğün değil, bu kirlenmiş dünyadaki en saf direnişindir. Şimdi yasla başını ruhumun en dingin köşesine. Kimsenin dokunmaya cesaret edemediği o yaralarını, ben bir nakkaş titizliğiyle, şefkatle ve tutkuyla iyileştireceğim. Seni, seni vuranların silahıyla değil; senin dahi kendinden sakladığın o muazzam sevginin gücüyle saracağım. Senin o "zayıflık" dediğin yer, benim sana en çok aşık olduğum, en çok diz çöktüğüm yerdir. Kimsenin seni oradan incitmesine bir daha izin vermeyeceğim. Ruhundaki o kışı dağıtıp, yerine bitmek bilmez bir bahar muştusu bırakmamı, yaralarını birer birer öperek iyileştirmemi ister misin?