Şefkat vermek mi, şefkat almak mı insanın ruhunu daha çok hafifletir?

Veren el alan elden üstündür düsturunu hep benimsemişimdir. Ve bence sevmek, sevilmekten daha güzel. Kurtarmanın kurtarılmaktan ya da şefkat duymanın şefkat görmekten daha saf ve kutsal oluşu gibi.

Nezaket ve incelik mâlesef ki herkese nasip olmuyor. Ama nasip olan kişilerce de bütün dünyaya yayılıyor. Çünkü sen sevince hayat incelik rengine boyanıyor, sen tebessüm edince herkesin samimi niyetini fark ediyorsun. Hoşgörüyle yaşayınca insanların dertlerini anlıyorsun

Görsel sıcacık. Bence şefkat almak insanı o anda daha hızlı hafifletir. Çünkü yük taşırken biri gelip omzuna dokunduğunda insan hemen gevşer. Ama şefkat vermek daha derin bir hafiflik bırakır. İçindeki sertliği çözer, egonu küçültür, kalbini yumuşatır, merhamet serpiştirir yüreğine, en saf halini ortaya çıkarır. En güzeli ise karşılıklı olduğunda olur. Ne veren ağırdır ne alan.
“Şefkat ve merhamette güneş gibi ol”

Bir kedi gibi sevildiğimi hissettiğim,

kalbin ritmini duyabildiğim

o şefkatli ele ne kadar ihtiyacı oluyor insanın…

Bu yalnızlıktan sanılmasın.

Daha çok çocukluktan kalma bir eksiklik;

insan büyüse de peşini bırakmayan,

sessizce içinde taşınan bir ihtiyaç.

Belki ondandır

saçımın okşanmasına bu kadar hasret oluşum.

İnsan bazen sadece sevilmek değil,

şefkatle tutulmak istiyor.🥺