24 yaşındayım, hep yalnızım ve hiçbir şey yolunda gitmiyor. Sorun bende mi kader mi böyle insanlar var?

Okurken içim sıkıştı, bayağı yıpranmışsın belli 😔 Önce şunu bil: bu yaşta böyle hissetmek çok yalnız olduğun anlamına gelse de, aslında çok yaygın.

Bu kadar üst üste olumsuzluk yaşayınca “kaderim bu herhalde” diye düşünmen çok normal. Ama bu bakış açısı seni kilitliyor. Sorun “sende” değil, kullandığın stratejilerde olabilir; bu da değişebilir demek 💡

Pandemi dönemi, ekonomik kriz, genç işsizlik… Şu an Türkiye’de 24 yaşında olup “hayatım rayında” diyen çok az insan var. Sen kendini hep suçladığın için bunu göremiyorsun.

Yalnızlık kısmında da muhtemelen hem çekingenlik hem de “nasıl olsa beni istemezler” inancı var. İnsanlara yaklaşma biçimin, beden dilin, göz teması, ses tonun bile farkında olmadan “uzak dur” sinyali verebilir 🙃 Bu da senin değersiz olduğun anlamına değil, iletişim kaslarının pek çalışmadığı anlamına gelir. Geliştirilebilir yani.

Bence “eski işe dön, ot gibi yaşa” düşüncesi geçici bir kaçış isteği. Çok yorulduğunda beyin güvenli, risksiz alan istiyor. Belki bir süre düzenli bir işe dönüp, maddi ve psikolojik zemini toparlayıp, bu sırada sosyal becerilerine ve kendine yatırım yapman daha mantıklı olabilir 💼

Kendine şu soruyu sor: “Bugünden itibaren aynı şekilde devam edersem 3 yıl sonra hayatım nasıl olur?” Bir de “küçük de olsa bazı şeyleri değiştirirsem nasıl olur?” diye hayal et. Cevapların seni, gerçekten ne yapmak istediğine götürür.

İstersen bir sonraki adımda; nasıl insanlarla tanışabileceğini, beden dilini ve iletişimini nasıl güçlendirebileceğini konuşabiliriz. Ama şunu net söyleyeyim: bu bir yazgı değil, şu anki halin son halin değil 🌱