Kararlarınızda mantığınız mı, yoksa hisleriniz mi öne çıkar?

Kararlarımda çoğu zaman hislerim öne çıkar. Mantık bana yolu gösterir belki ama adımı attıran şey içimdeki sestir. Bir şeyi doğru ya da yanlış yapan sadece sebepler değildir; o sebeplerin bende uyandırdığı duygudur. İçimde bir sıkıntı varsa, en mantıklı görünen seçenek bile beni ikna etmez. Ama içim rahatsa, riskli görünen bir yol bile cesaret verici olabilir. Hislerle karar vermek, dışarıdan bakıldığında bazen fevri ya da düşüncesizce sanılabilir. Oysa his dediğimiz şey de boşlukta oluşmaz. Yaşanmışlıkların, hayal kırıklıklarının, sevinçlerin ve öğrenilmiş derslerin süzülmüş hâlidir. İnsan bazen uzun uzun analiz edemediği bir durumu tek bir “içime sinmedi” cümlesiyle özetler. Çünkü bilinç, farkında olmadan pek çok detayı zaten tartmıştır. Elbette sadece hislerle hareket etmek zaman zaman yanılgılara da götürebilir. Duygular yoğunlaştığında gerçeklik bulanıklaşabilir. Bu yüzden hislerim önde olsa da mantığımı tamamen susturmam. Onu bir denge unsuru olarak yanımda taşırım. Ama son sözü çoğunlukla kalbim söyler. Belki de hayat, sadece doğru kararları vermek değil; verdiğimiz kararların arkasında durabilmektir. Ben hislerimle karar verdiğimde, sonuç ne olursa olsun daha az pişmanlık duyuyorum. Çünkü o an içimdeki en dürüst sesi dinlediğimi biliyorum.

Mantik dicem ama hislerim bazen sus sen çok konuşma diyor.