Farkında mısınız nereden nereye değiştiğinizin, geldiğiniz noktanın?

Maalesef yıllar geçti ama ben hep aynı kaldım hayatımı hep eve kapalı yaşadım gençliğim evde ziyan oldu hayatı kaçırdım hayatta ilerleyemedim evde kendime kattığım şeyler olmuştur ama hep hayatın dışında kaldım hayatın gerçeklerinden uzak kaldım evde durmaktan köreldim kendimi soldurdum yaşam becerilerim gelişmedi her konuda geri kaldım eksik kaldım hep eve kapalı yaşamak beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik her yönden olumsuz etkiledi motivasyonum yok enerjim yok sürekli düşünceliyim pişman çaresiz yetersiz yalnız başarısız hissediyorum

Böyle yaşanmaz ama ben yaşadım ve istemeyerek de olsa böyle yaşamaya devam ediyorum gençliğimi bile hiç hissedemedim yaşayamadım kendimi o kadar eksik kalmış yetersiz güçsüz hissediyorum ki gerçekten beni kimse kimse anlamaz evde olmayı seviyorum huzur veriyor ama her gün ya da haftada bir kere de olsa bir kaç saat dışarı çıkmak temiz havada yürümek güneşi rüzgarı mevsimleri hissetmek çarşıya pazara gitmek hayatın güzelliklerini renklerini canlılığını görmek isterdim yaşadığımı gerçekten hissederdim

Hayır çocukluğumdan beri bazı şeyleri aşamıyorum çocukken sokağa çıkıyordum okula da gittim ama küçüklüğümden belliydi bazı şeyler yani içime kapanık sessiz utangaç çekingen bir yapım vardı o dönemlerde yeterince açılamadım kendimi aşamadım ve tüm hayatımı olumsuz etkiledi hayatım böyle şekillendi hep düzelmek değişmek istedim ama başaramadım maalesef yaşım ilerledikçe her şey daha da zorlaştı 10 15 20 sene önce de yapamıyordum hâlâ yapamıyorum yıllar geçiyor değişen tek şey yaşım sadece yaşlanıyorum hayatım hep aynı

Değiştirmeyi hep istedim hâlâ istiyorum ama bazı şeylerin değişmeyeceğini de artık anlamış hatta kabullenmiş gibiyim

Aslında ben her zaman umutlu ve inançlı biriyim sadece kendimi yetersiz güçsüz eksik kalmış geride kalmış herşeye geç kalmış hissediyorum

Ama öyleyim çocukluğumdan itibaren bunları aşamadım yetersiz güçsüz başarısız ve çok geride kaldım öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi her yönden pasif kaldım yaşam becerilerim gelişmedi dışarı çıkmaktan toplum içinde bulunmaktan insanlarla yakınlık kurmaktan utanıyorum çekiniyorum gençliğimi istemeyerek evde geçirdim ben de isterdim dışarı çıkmak iş bulup çalışmak sosyalleşmek toplumda yer edinmek gezmek eğlenmek ama olmadı yapamadım hâlâ yapamıyorum adım atamıyorum yıllar böylece geçip gidiyor ömrüm böyle evde tükeniyor iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan yaşlanıyorum yaşım ilerleyince her şey daha da zorlaştı

Çocukken sokağa çıkıyordum okula da gittim ama utangaçlık çekingenlik içe kapanıklık vardı mesela okulda sessiz utangaç sıramdan kalkmayan teneffüslere çıkmayan biriydim sokağa çıkınca da konuşkan girişken değildim kendi halimde sessiz sakin pasif biriydim ergenlik dönemlerinde de aynıydım okul hayatım boyunca hep böyleydim sonra da eve kapandım zaten askere gittim aynıydım açılamadım geldim yine eve kapandım gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti senelerdir evdeyim sadece arada markete gidiyorum camiye gidiyorum o kadar 20'li yaşlarımda sınavlara giriyordum 2 kere de işkur programına katıldım geçici bir kaç aylığına yani öyle geçti 30'lu yaşlarım tamamen evde geçti maalesef gençliğimi de hiç yaşayamadan kaybettim gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim aşk hayatım falan da olmadı gençliğimi 1 gün bile yaşayamadım hayatın dışında kalmış gibiyim ömrüm resmen evde tükenip gidiyor

Uzağa gidemiyorum ki mesela yaşadığım mahallenin çarşısına pazarına bile gidemiyorum senelerdir yaşadığım mahalleyi semti görmüyorum neler değişti bilmiyorum sadece sokağa çıkıyorum o da çok sınırlı markete camiye gidip eve dönüyorum dışarıda kalmıyorum dolaşmıyorum zaten gidecek başka da yerim yok dışarı çıkmak dışarıda kalmak bana kaygı endişe korku hissettiriyor rahat olamıyorum utangaçlık zaten ayrı bir sorun

Videoları izlemenin hayatıma faydası olacağını düşünmüyorum zaten benim aşamadığım şeyler psikolojik değil çocukluğumdan itibaren kişiliğim bu kadar gelişti yetersiz güçsüz eksik kaldım bunu nasıl telafi edeceğim ki çok zor maalesef geride kaldım hayatı kaçırdım herşeye geç kaldım

Hayatı kaçırdım gençliğimi yaşayamadım çok geride kaldım herşeye geç kaldım bunlar bir gerçek ama ben pes de etmedim hayat devam ediyor geç kalmış olabilirim ama bir şeyler için hâlâ zamanım da olabilir inancım umudum her zaman var sadece adım atamıyorum bütün bu olumsuzlukların içinde nereden nasıl başlayacağımı bilmiyorum ve kendimi mahkum ettiğim bu tutsaklıkdan da kurtulamıyorum

Bence benim dil öğrenmekten daha çok dışarı çıkıp temiz havada yürümeye gezmeye hayatın içinde olmaya sosyalleşmeye ihtiyacım var bunu da yapamıyorum sürekli eve kapalı dış dünyadan izole yaşamak beni köreltti hiçbir şeye motivasyonum da yok

Doğma büyüme Ankara 'da yaşıyorum daha hiçbir yeri bilmiyorum arkadaşım da yok ailemle de hiçbir yere gitmedim insanlarla yakınlık da kuramıyorum maalesef hayata dışarıya çok yabancı kaldım senelerdir hep hayal kuruyorum dışarı çıksam temiz havada yürüsen bir yerlerde gezsem dolaşsam diye ama maalesef olmuyor yapamıyorum hiçbir mevsimi yaşayamıyorum hissedemiyorum bile her sene hevesim kursağımda kalıyor

Çok önceden yıllar önce bir kaç kere gitmiştim ama uzun zamandır gitmiyorum sadece mahalledeki camiye gidiyorum aslında uzaktaki camilere de gitmek isterdim ama yapamıyorum

Ben camiye sadece cuma namazlarını kılmak için gidiyorum ve ramazanda teravih namazlarını kılmaya da gidiyorum ama uzaktaki camilere gitmiyorum dışarıda durmadan hemen eve dönüyorum

Amin