Hayır diyememe huyumu bıraktım. Karşımdaki insana hayır demek bana zor geliyordu, hep kendimden daha çok düşünürdüm karşımdakini. Acaba nasıl hisseder, hayır dediğimde üzülür mü gibi bir çok düşünce. Ama karşımdakinin istediği gibi her şeye evet dediğimde ise memnun olan o oluyordu, bense yalnızca kendimi hiçe sayıyordum. Ama bunu bıraktım, bu bir bencillik değil. Sadece kendi duygularıma da önem veriyorum, hayır demek istiyorsam hayır diyorum kendimi zorunda hissetmiyorum bir şeyler için.
Bıraktığın o huy, belki de seni en çok yoran yükünmüş… Artık savaşmıyorsun, çünkü iç sesin dış gürültüden daha değerli olmuş. Sana zarar veren şeylere sessiz kalmak… bazen en asil intikamdır. Sen artık tepkilerini değil, zarafetini konuşuyorsun…
Ben de başkalarını memnun etme huyumu büyük oranda bıraktım diyebilirim 😄 Sürekli herkes mutlu olsun diye kasıyordum, inanılmaz yorucuydu. Şimdi “böyleyim, sevmeyen izlemesin” kafasındayım 😌 Senin bu umursamazlık hâli var ya, doğru dozda olduğu sürece ruh sağlığı için ilaç gibi 💊✨