Empatiyi herkese dağıtırken kendimize neden sıra gelmiyor?

Gece yarısı birini saatlerce dinleyebiliyoruz;
kelimelerini seçerek, yargılamadan.


“Haklısın”, “anlıyorum”, “zor bir dönem”, “geçecek” diyoruz.


Ama aynı yorgunluk bize gelince
“Abartıyorsun”, “daha kötüsü var”, “dayanmalısın”, “güçlü olmalısın” diye
susturuyoruz kendimizi.


Başkalarının yarasını okşayan ellerimiz,
neden kendi canımıza bu kadar sert?

Empatiyi herkese dağıtırken kendimize neden sıra gelmiyor?
Empatiyi herkese dağıtırken kendimize neden sıra gelmiyor?
Cevapla