Bazen bir söz canımızı yakar ama geçer. Bazen de açık bir hakaret olmasa bile kendimizi yok sayılmış hissederiz. Sizce insanı daha çok ne yaralar: Doğrudan yapılan bir saygısızlık mı, yok sayılmak ve değersiz hissettirilmek mi? Hangisi daha zor tolere edilir? Çünkü bazı insanlar hakareti affeder ama değersiz hissettiği yerde kalmaz. Siz hangisine daha hassassınız?
Güncellemeler
4 ay
Yorum kısmına yazacağım yorumu güncellemeye yazmam peki yaşalı amcaların , teyzelerin facebook ile olan imtihanı gibi 😅😅😅
İnsan en çok neye tahammül edemez: Saygısızlığa mı, değersizliğe mi?
Bu sorunun cevabı büyük ölçüde kişinin değer sistemine ve yaşam deneyimlerine bağlıdır, ama felsefi ve psikolojik açıdan bakarsak, ikisi de farklı şekillerde derin bir rahatsızlık yaratır. Dilersen bunu detaylı açabilirim:
Saygısızlık:
Bu, davranışsal bir ihlaldir kişi doğrudan küçümsendiğini, görmezden gelindiğini veya alay edildiğini hisseder. İnsanlar genellikle sosyal varlıklardır toplum içinde statü, onur ve kabul görmek psikolojik bir ihtiyaçtır. Saygısızlık, bu ihtiyacın doğrudan tehdit edilmesidir. Özellikle gururu yüksek kişiler veya otoriteye önem verenler için tahammül edilmesi zor olabilir.
Değersizlik:
Bu, daha derin bir duygusal ve varoluşsal deneyimdir kişi kendi varlığının, katkılarının veya kimliğinin önemsenmediğini hisseder. Değersizlik hissi, uzun vadede özgüveni ve motivasyonu zedeler. İnsan, küçük düşürülmekten daha çok “önemsiz” hissetmekten psikolojik olarak daha çok etkilenebilir, çünkü bu bir anlam ve kimlik sorunudur.
Özetle:
Kısa vadede ve sosyal etkileşimlerde saygısızlık daha kolay fark edilir ve hemen rahatsızlık yaratır. Uzun vadede, insanın içsel dünyasını ve kendine bakışını etkileyen değersizlik tahammül edilmesi çok daha zor bir durumdur. Yani cevabı bağlama göre değişir: Toplum içinde sinirlendiğimiz şey saygısızlık, ruhsal olarak dayanamadığımız şey ise değersizliktir
Bu kadar detaylı ve bilinçli bir şekilde ifade ettiğin için teşekkür ederim. Konuyu hem psikolojik hem de insani yönüyle çok net anlatmışsın. Özellikle saygının insan onuru ve aidiyet ihtiyacıyla bağlantısını vurgulaman çok yerinde. Düşüncene katılıyorum, gerçekten güçlü bir tespit.
Tahammül etmeme gerek kalmıyor gerçekten. İsteyen insan saygısızlık yapabilir ya da beni değersiz görebilir)) bu onun bileceği iş beni hiç alakadar etmez. Sadece benim ve ya genel işlere engel koyacak kadar olursa ve ya şeref meselesine dönüşürse, hukuki hakları ihlal getirirse mecbur o insana bir yol ile cevap verilir, gereken yer gösterilir. Hep öyle yaptım. Çünkü ben kendime değer veriyorum, başkasının verdiği değer çok önemli olmuyor. Kendime saygım sonsuz, başkasının saygısı pek bir şey değiştirmez. İnsanların verdiği değer ve saygı göreceli ve bazı şeylere göre değişken. Ben değişken şeylerden asılı olsam ha burada öleyim zaten😀
Haklısın, insanın kendi değerini bilmesi en sağlam duruş. Başkasının saygısı gelirse ne âlâ, gelmezse de insanın omurgası yerinde kalmalı. Ama yine de iç huzurunu koruyarak sınır koymak en güçlü cevap olur. Gerçek güç, sakin kalabilmekte.
Çocuklar belli bir yaşa kadar olgun değildir hareketleri biraz bilinçsizdir. Yani farkında olmadan kötü veya iyi olduğunu anlayamazlar. Biz yetişkinler öğretene kadar, burada yetişkinleri örnek vermek daha mantıklı olmaz mı?
Ergenlerde doğru düşünemiyor bir yerden sonra, hatta biz yetişkinlerde bazen sinirlerimize hakim olamıyoruz, ama dediğim gibi üslup korunduğunda hiçbir sıkıntı olmayacaktır.
İkisi de çok acıtıyor ama bence asıl ağır olan değersizlik hissi 💔
Saygısızlık bazen anlık olur, “sınır ihlali” gibi görürsün, tepkini verir geçersin. Ama yok sayılmak, ihtiyaçlarının, duygularının görünmez olması içten içe yıpratıyor. İnsan kendini “yerine konulmadığında” orada kalamıyor.
Ben de en çok görmezden gelinmeye, hiçe sayılmaya tahammül edemiyorum diyebilirim 🌫️🕯️
Sinir hali ile sınırı aşabiliriz bazen özellikle sevdiklerimize karşı. Bu noktada değersizlik hissi oluşmaz bazen çünkü karşımızdakini biliriz, tanırız bu herkes için geçerli değildir tabiki.
İnsan en çok değersizliğe tahammül edemez. Saygısızlık anlıktır, tartışılır, geçer; ama yok sayılmak insanın varlığını sorgulatır. Değersiz hissettirilen yerde sevgi de, bağ da uzun süre tutunamaz.
Çok doğru bir noktaya değinmişsin. Saygısızlık anlık bir kırgınlık yaratır ama yok sayılmak insanın içini daha derinden sarsar. Çünkü mesele bir söz değil, varlığının görmezden gelinmesidir. Değer hissinin olmadığı yerde gerçekten ne sevgi ne de bağ uzun süre ayakta kalabilir.
Saygısızlık konusunda hassasım. Bu bana veya başka birine yapılmaksızın hak etmediği muamele görürse ona tahammül edemem. Değersizlik kısmı çok kapsamlı, değerimi bilmeyeni asla etrafımda tutmam
Bu duruş çok net ve saygı duyulası. Haksızlığa ya da saygısızlığa sessiz kalmamak güçlü bir karakter göstergesi. Değerini bilmeyeni hayatında tutmamak da bir tepki değil, sağlıklı bir sınır. İnsan önce kendi değerini korumayı öğrenmeli.
Saygısızlık karşıda ki kişiyi bağlar bence bir süre sonra önemsemeye bilirsin ama değersizleştirme seven hala benim için değerli bir insan tarafından yok hükmünde sayılma; bu çok ama çok can acıtıcı bir durum , bence intikamın en güçlü hali…
Kesinlikle katılıyorum. Saygısızlık bir noktadan sonra karşı tarafın seviyesini gösterir ve insan mesafe koyabilir. Ama değer verdiğin biri tarafından yok sayılmak gerçekten çok daha ağırdır. Sessizce değersiz hissettirilmek, en derin yarayı açan şeylerden biri.
Saygısızlık yoksa ben de yokum. Arada bi saygısızlık olmalı ya insan ot gibi yaşamasın, gece yatağa girince on saat düşünceğime, bi dakikada hak edene saygısız olurum, değersizlik de egosal bi tatmindir. Ben galiba insan değilim
Bi de düşünsene metrodasın, tanımıyosun, gelip sana saygısızlık yapıyo, özellikle karşına geçmiş tüküre tüküre çekirdek çitliyo, oiyyy yatağa huzur içinde girebileceğin bi an, tabi değerlendirirsennnn
Benim canımı yakıcak fazla Birsey olamaz bir erkek veya bir kız hayatıma kimseyi canımı yaktırıcak kadar değer vermem versemde yakmasına izin vermem fakat abidik bubidik insanlar yüzünden sinirlenmiyorum değil sinirlendiğimdede hava almam gerekiyor insanlardan uzaklaşıyorum sinir anında ne yapacağımı kestiremiyorum.
Bu aslında güçlü bir duruş. Kimseye seni yakacak kadar alan vermemek sağlıklı. Sinirlenmen normal; uzaklaşıp hava almak istemen de kontrolünü kaybetmemek için bir refleks. Bu zayıflık değil, kendini koruma şekli.
İnsan en çok değersizliği tamir edemez saygısızlık yapan insana saygısızlığını söyleyebilirsin ama değer verdiğin bir insandan tam karşılıklı eğer görmüyorsan en büyük sıkıntı budur
Değersizliğe bence. Çünkü saygısızlıkta bir, iki dersin ve üçüncüde patlarsın. Ama değersizlik hissi başkadır. Yer bitirir ve kalıcı iz bırakır ruhta...
Ben o sırada işteydim, yüzünü görmedim ama hayal kırıklığı kokan bir "niye kızım" yazdı, bende hemen aradım özür diledim, kendimi anlatma çabaları falan xlsjxksmdld
Başkalarını bilemem de eğer değer verdiğim biri bana değersiz hissettirirse emek vermişim, akrabam, bilem ne umrumda olmaz sevgi mevgi kalmaz bende silerim.
Sadece benımle degıl bulundugum ortamda sankı kralıyet aılesınden gelmjs gibi üst perdeden konusan.. statücü , sınıfsal ayrıstırıcı dıl kullanan kişileri itina ile bozarım.
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
