Herkes senden dik durmanı beklerken senin nasıl ayakta kaldığını kim gerçekten merak etti mi?

Herkes güçlü duruşu görüyor ama o gücün hangi bedellerle ayakta kaldığını çoğu zaman kimse sormuyor. Çünkü insanlar sonuçla ilgileniyor, süreçle değil. Sen ayakta kaldığın sürece sorun yok sanıyorlar, sende de bir sınır, bir yorgunluk olabileceğini unutuyorlar.
Kimseyi değiştirememek, iyileştirememek ya da kurtaramamak aslında bir farkındalık seviyesi. Bu acı ama sağlıklı bir kabulleniş. Her şeyi sırtlanan insanların en büyük yanılgısı, gücünün sınırsız olduğunu sanmaları. Halbuki insan dediğin gerçekten bir yere kadar dayanıyor. Yorulmak zayıflık değil, insan olmanın doğal sonucu.
Pes etmemekle her şeyi taşımaya devam etmek aynı şey değil. Bazen en güçlü duruş, yükü bırakmayı bilmek oluyor. Senin söylediğin şey bana şunu hissettiriyor. Yoruldum diyebilen biri henüz tükenmemiştir. Asıl tehlikeli olan yorulduğunu inkâr edenlerdir.

Bir gün pes edersin.. bu eli kaybettim ben yokum dediğin anlar oluyor.. tüy değse omzuna kalkamiyacak gibi hissettigin anlar... omuz koyacak tasayacak bazen anlayacak bile halin kalmayabiliyor.. ama tuhaf olan bir şekilde iyileşmeyi güçlenmeyi tekrar dikleemeyi basarabilmek. farkında bile olmadan.. insan tuhaf bir form.. binlerce kez düşse.. bir selama bir gün batısına bir deniz urpertisine tekrar baştan alabiliyor herşeyi.. sanki hiç yenilmemis gibi :))