Kıymetinizi bilmeyen insanlara nasıl bir yol sunuyorsunuz?

Kıymetimi bilmeyen insanlara kapıyı çarpıp gitmiyorum, ama kapıyı sonuna kadar da açık tutmuyorum. Önce kendime bakıyorum: Ben kendime nasıl davranıyorum, sınırlarım net mi, beklentilerimi açıkça söylüyor muyum? Çünkü çoğu zaman insanlar bize, bizim kendimize verdiğimiz değerin sınırları içinde davranıyor. Eğer bir yerde sürekli görmezden geliniyorsam, bu bazen karşımdakinin körlüğünden çok benim kendimi geri çekişimle ilgilidir. Sonra durumu sade bir yerden ifade ediyorum. Kırıcı olmadan, suçlamadan, ama net bir şekilde. Herkesin niyeti kötü değil; bazıları gerçekten farkında olmuyor. Bu konuşma bir şeyleri değiştiriyorsa, orada durup emek vermeye değer. Değiştirmiyorsa, işte o zaman mesafeyi ayarlıyorum. Kendimi tüketmeden, açıklama üstüne açıklama yapmadan, sessizce geri çekiliyorum. En önemlisi şunu unutmuyorum: Herkes benim değerimi görmek zorunda değil. Benim görevim, değersiz hissettiğim yerde ısrar etmek değil. Kıymetimi bilmeyenlere uzun yollar sunmuyorum; kısa, net ve sakin bir yol veriyorum. O yolun sonunda ya bana daha saygılı bir ilişki var ya da huzurlu bir vedalaşma. İkisi de kayıp değil.