İnsanı daha çok ne bozar, yaşadıkları travmalar mı yoksa içine attıkları duygular mı?

Onlardan ziyade yedirememek, kabul edememek bozar. Kabul edebilmek aylar, yıllar alabilir o ayrı konu. Ama yaşatılanların kendi değerinle veya değersizliğinle alakalı değil, tamamen karşıdaki kişiden kaynaklı olduğunu kabullendiğinde işte o zaman iyileşmeye başlarsın. Travmalar kesinlikle sıfırlanmaz ama doğru işlenirse ilerideki hayatımızı zehir etmemizi engeller. Sonuçta dikiz aynasına sürekli bakıp dururken kaza yaparız, değil mi? İstesek de istemesek de hayat devam ediyor, zaman işlemeye devam ediyor. Ahlar vahlar elbette olacak ama sorumlu olup ceremesini kendimizin çekeceği bir bedenimiz var ve kimse de bize al bu senin deyip yardım etmeyecek. O sebeple geçmişteki yaratıkları ve şu anki yaratıkları da sktr edip hayatımıza devam etmemiz gerekiyor. Üzgünüm ama bu dünyada birlikte yaşıyoruz maalesef.

İkisi birbirinin besini maalesef. Travmalar bize bir yük yükler, içine atmak ise o yükün altına beton dökmektir. Yaşadıklarımızı değiştiremeyiz ama anlattıkça, paylaştıkça içimizdeki o zehri seyreltebiliriz. Sustuklarımız, yaşadıklarımızdan daha ağır gelir her zaman..

Her ikisinin de etkisi var bence. Yaşadığı travmalar sonucunda aradan çok zaman geçse dahi sıkıntı yaratabilir. Aynı zamanda içinde tuttuğu ve biriktirdiği şeyler de bir süre sonra yorucu gelebilir.