Sürekli ezilen, alay edilen, özgüveni sıfır biri olarak kendimi nasıl toparlarım?

Bence sen ezik falan değilsin sadece uzun süre hedef seçilmiş, bastırılmış ve yalnız bırakılmış birisin. Bu ikisi tamamen farklı şeyler. İnsanlar yıllarca seninle alay edince beynin demek ki ben değersizim diye bir algı oluşturmuş sende. Buda özgüven eksikliğinden çok sürekli psikolojik ezilmenin bıraktığı bir izdir. Bu düzelmez diye bir kaide yok ama bir anda da düzelmeyi bekleyemezsin bu zamanla düzelecek bir şey.

Ağladığın zaman insanların gülmesi normal değil ama bu seni zayıf göstermez çevrendeki insanların kaba ve empati yoksunu olduğu anlamına gelir. Şöyle düşün sen üzülüyorsun ağlıyorsun onlar gülüyor sen daha küçük hissediyorsun daha da içine kapanıyorsun bu artık kısır bir döngü olmuş.
İnsanların önünde duygusal çöküş yaşamamayı öğrenmen lazım ama bu güçlü görünmek için olmamalı kendini korumak için olmalı. Üzgünsen ve ağlayacaksan tuvalete gidebilirsin, kendini tutabiliyorsan eve gidince ağla, yastığa sarılıp ağla ama seni üzen insanların önünde gözyaşı dökmen onların eline koz verdiğin anlamına geliyor. Sana bunları anlattıysam duygusuz olman için değil duygunu kimlere göstereceğini seçmen için.

Senin asıl problemin ben yapamam inancı. Cümlelerinde safım, ezik duruyorum, silik bir tipim diyorsun. Bunlar gerçek değil sadece yıllarca duyduğun lafların kendi iç sesine dönüşmüş hali. Farkında olmadan kendine insanların sana davrandığı gibi davranıyorsun. Tabi ki bundan çıkabilirsin ama önce kendinle konuşma şeklini değiştirmelisin mesela aynaya bakıp "çok güzelim"deyip kendini geçiştirmek yerine "şu an özgüvensizim ama bu öğrenilmiş bir şey ve değiştirilebilir"diyebilirsin. Dışarıda ezik gibi yürüyorum hissini de düzelt özgüvenli bir şekilde yürümenin püf noktaları vardır omuzlarını hafif geriye al, kafanı hiçbir zaman öne eğme, yürürken yere değil karşıya bak, adımlarını sakin at aceleci olma. İlk başta bu sana rol gibi gelebilir ama zamanla beyninde "demek ki böyle de yürünebiliyormuş" algısı olacak ve bu sana artık rol gibi değil olması gereken birşeymiş gibi gelecek. İnsanın beden duruşu gerçekten psikolojiyi büyük ölçüde değiştirir.

İnsanların laf attığı zaman donup kalman çok normal karşı çıkarsam daha kötü olur diye düşünüyorsun ama artık çocuk değilsin. Birisi seninle dalga geçtiği zaman sonucu isterse kötü olsun isterse olmasın cevap vermen lazım çünkü sen sustukça insanların beynine "bu kızın üzerine gitmek serbest"algısı oluşur. Tepkini kendini açıklayarakta koymasan olur mesela "böyle konuşma, hoşuma gitmedi, saygısızlık yapıyorsun"diyerekte onları susturabilirsin. Açıklama yok, gülme yok, tartışma yok sadece söyle ve sus. Sen bunları söyledikten sonra sessiz kalsan bile karşı taraf rahatsız olur çünkü sessizlik çok güçlü bir silahtır. Bunları ilk söylediğin zaman kalbin küt küt atar ama o an sende değişmeye başlıyorsun.
Akrabalarının seni ezmesi ve bundan dolayı üzülmende normal çünkü insan ilk olarak ailede kabul görmek ister ama bazı ailelerde maalesef insanlar günah keçisi seçilir. Herkes kendi eksiğini o kişi üzerinden kapatır onların seni üzmesi senin değersizliğin değil onların egolarının çirkinliği. Onlardan duygusal yakınlık beklemeyi bırak ya da azalt. Ne kadar çok beklentin olursa o kadar çok yara alırsın. Sen bozuk değilsin sadece bastırılmışsın ve bastırılmış insanlar sessiz görünse de içlerinde inanılmaz bir dayanıklılık vardır.

Sürekli alay eden, gülen insanlar sağlıklı insanlar değil bir kere. Onların tepkisi senin ölçün olmasın. Sen “olamamış” değilsin. Sadece hiç desteklenmemişsin.