Kendine nasıl davranıyorsun, kendini mi seviyorsun yoksa en çok sen mi hırpalıyorsun?

Şimdi üç sene önce teyzeoğlu kuzeniminden hoşlanıyordum onunda 6 aylık ilişkisi varmış. Biz teyzemlerde oturuyorduk kuzenim sevdiği bir kız olduğunu evlilik düşündüğünü söyledi. Ben bunu duyunca o kızla tanışmak istedim. Tanıştım arkadaş oldum. Bir gün kuzenimle kavga etmişler bunu bana anlattı barıştırmamı istedi. Bende kuzenime onu sevdiğimi söyledim. Kuzenimin annesi teyzem benim gelini olmamı çok istiyordu kuzenimin sevgilisi olduğunu öğrenince baskı yaptı benimle evlensin o kızdan ayrılsın diye kuzenimde ayrıldı o kızdan bana geldi sözlendik. Kız bana yazdı beddua etti seni arkadaşım zannettim ama sırtımdan vurdun dedi yuva yıkanın yuvası olmaz bilmiyor musun dedi falan filan daha da yazmadı. Üç ay sonra babası vefat etmiş o da sözlüme yazmış bababmı kaybettim diye sözlümde onu bayağı terslemiş ne yapayım kaybettiysen git taziyeye gelenleri karşıla falan filan birde kırkı çıkmadan nişanlandık halay çektik kız gördü bunları öyle bundan iki yıl sonra evleneceğimiz gün geldi. Sözlümün amcası vefat etti ertelendi. Şimdi de benim eniştem yoğun bakımda yine ertelendi. Sizce ben yuva mı yıktım ah mı aldım?

Kendimi seviyorum, ama bazen ters düştüğüm de oluyor. Aslında çoğu zaman kendime hatırlatıyorum, önceliğin kendinsin, yorma yıpratma, günün sonunda yine kendinlesin diye. Çünkü bazen fark etmeden de olsa insan en çok zararı kendine veriyor.

Bu hayatta öğrendiğim bir şey varsa şudur: kişi kendini sevip saymazsa, kimse sevip saymaz. Elbette kendimi seviyorum ve kendimi çok hırpalamam, az hırpalarım, ama başkasının da hırpalamasına izin vermem 🙃🙂