Insan ayni hayal kirikligini kaldiracak gucu kac kez bulabilir sizce?

Aslında ikisi de değil... İnsan sadece yoruluyor.

Umut etmeyi bırakmak bir karar gibi duruyor ama duygusuzlaşmak bir sonuç. Bence olan şu: İnsan artık canı yanmasın diye kalbinin etrafına öyle kalın duvarlar örüyor ki, bir süre sonra o duvarların ardında ne hissettiğini kendisi bile unutuyor.

İnsan olan yorulur... Hatta bazen o kadar çok yorulur ki, bir nasılsın sorusunun ağırlığı altında bile ezilebilir. Ama bence en büyük yorgunluk, insanın tek başına taşımaya çalıştığı o ağır sessizliktir.

Sessizlik aslında en dürüst aynadır. Kaçtığımız her şey, ertelediğimiz her duygu o sessizlikte bir bir sıraya giriyor. Sen o sessizlikte en çok hangi cümleni duyuyorsun?

Demek kahveler içiliyor, derin mevzulara dalınıyor ve ben orada yokum... Aşk olsun! sjsjs. Arkadaşına söyle, senin o derin tarafını çok kurcalamasın, sonra çıkamaz işin içinden. ;)

Hah! Şöyle gel ya, rengini belli et... :) Demek o kahve sadece bir kamuflajdı? Arkadaşın orada seninle dünya meselelerini çözdüğünü sanırken, senin aklından şimdi bir tavşan kanı çay olsaydı da içseydik diye geçiyordun kesin. ;)

İnanmazsın ama bende :) Çay olsa da içsek 🙃

Arkadaşını kıskandım ama 🙃 Seninle sohbet edebiliyor olması büyük bir lüks :)

Anladın sen :) Dediğin olsun umarım benle de bir sohbete ihtiyaç duyarsın ne diyim 🙃

Sana gülmek yakışıyor ama beklediğim cevap bu değildi 🤣

Cidden kaliteli bir sohbet bekliyorum. Bunu da fazlasıyla belli ettiğimi düşünüyorum 😊

Haklısın, burada da gayet güzel gidiyoruz ama Maalouf'tan bahseden, beklemeyi bu kadar zarif anlatan bir sohbet, yorumların o gürültülü ve kalabalık meydanına biraz fazla gelmez mi? ;)

Tamam tamam, pes ettim! Senin bu gürültüde huzur bulma felsefenle başa çıkılmaz. :)

İnatçı kişiliğin karşısında savunacak başka bir şey bulamadım 🙃

Bence açıklaması çok basit: İnsan, sadece gerçekten zihnini kurcalayan ve seviyesine güvenen birine karşı bu kadar inatçı olur. Sıradan bir sohbette Hı hı, haklısın deyip geçeriz ama seninle birbirimizi bir yerden yakaladık işte. ;) Belki de bu yaşına kadar kimse o inatçı damarına basacak kadar seni merak etmemiştir.

Çok haklısın, aslında en güzel hikayeler bir şey olmaya çalışmadığı anlarda başlar. Benzer bakış açıları bazen bir çarpışma yaratır, bazen de böyle güzel bir ritim... Zaten bir şeyi bir boyuta taşıma gayretim yok, sadece bu ritmin gürültüde kaybolmamasını istedim. Ama dediğin gibi; bırakalım kelimeler kendi yolunu bulsun, ne bir yere çekelim ne de bir kalıba sokalım. Akışta kalmak, zorlamaktan her zaman daha asildir.

Neden 🤣

O hafiflik hissini buraya kadar hissettim desem... :)

Öğretmenlik yapıyorsun sanırım branşını merak ettim :) Profilindeki çizim sana mı ait?

Haklısın, bu gürültülü meydanın kendine has kuralları var, ihlal etmeyelim o zaman... ;) Çizme isteğine gelince; bence sen kelimelerinle zaten yeterince güzel resimler çiziyorsun, fırçaya çok da gerek yok. Saat konusunda da haklısın, zamanın nasıl geçtiğini anlamamışız; bu da sohbetin kalitesine dair küçük bir kanıt olsun. Madem o hafiflemiş kuşun artık dinlenme vakti geldi, seni daha fazla tutmayayım.

Güzel sohbetin için teşekkür ederim. İyi geceler Allah rahatlık versin.🌸