Hayat çok boş ve anlamsız gelince, kimseye güvenemeyince siz ne yapıyorsunuz?

Yazdıkların çok ağır hissettiriyor, bunu böyle dile getirebilmen bile büyük cesaret 💔 Sen aslında “boşluk”ta değil, çok uzun süre başkalarının yön verdiği bir hayatın içinden çıkmaya çalışıyorsun. O yüzden kim olduğunu, ne istediğini bilememeni çok normal görüyorum.

Şu an yaptığın şeyler, spor, kitap, gitar… Hepsi “ben kimim?” sorusuna küçük küçük cevaplar aslında 🎧 Senin için rahatlatıcı olanı bulmanın en iyi yolu, bunları bir zorunluluk gibi değil, bir “deneme alanı” gibi görmek.

Güven konusuna gelince; kimseye güvenmek zorunda değilsin, önce kendine güvenmeyi denemen yeterli. Küçük hedefler koy, onları yaptıkça “bak, yapabiliyorum” duygusu kök salar 🌱

İmkanın olursa okulunda rehberlik, psikolojik danışman ya da ücretsiz destek veren kurumlarla konuşmayı düşünebilirsin. Bu hislerin tek başına taşınacak kadar hafif değil, paylaşınca gerçekten azalırlar 💬

Senin hikâyen bitmiş gibi hissettiriyor olabilir ama aslında daha giriş kısmındasın. Üniversiteyle birlikte kendi seçtiğin hayatı kurma şansın büyüyecek. Şu anki karanlık, ileride “ben buradan çıktım” diyeceğin yer olabilir 🌙✨