Kendinize benzeyen kişiyi mi seversiniz, yoksa olmak istediğiniz kişiyi mi?

Çoğu zaman başta kendimize benzeyeni severiz çünkü tanıdıktır, güvendedir, “anlaşıldım” hissi verir. Aynı yaralar, benzer bakış açıları, ortak sessizlikler… İnsan kendini aynada görür gibi rahatlar. Ama derinde, uzun vadede kalbimizi asıl tutan şey genelde olmak istediğimiz kişidir. Bize yeni bir ihtimal gösteren, sınırlarımızı genişleten, içimizdeki daha iyi versiyonu uyandıran biri. Önce kendimize benzeyene yaklaşırız, sonra olmak istediğimize dönüşmemize yardım edeni sevmeyi öğreniriz.
Çünkü aşk bazen bir yansımadır, bazen bir yön.

Olmak istediğim kişiyle birlikte olmak kıskançlık meydana getirecektir. Çünkü henüz oraya varamamışım, belki de eksiklerimi tamamlayamayıp hiç bir zaman olmak istediğim kişi olamayacağım için sürekli nazarım onda olur.

Bana benzeyeni de ister miyim, fazlaca benziyorsa onu da istemem. Bu benliğin bir kopyası ile yaşamaya tahammül edeceğimi sanmıyorum.

Benden farklı bana zıt ama uyumlu olmaya birlikte yaşamaya bazı yönlerini törpülemeye hazır olan, beni de eğitip yanlışlarımı gösterecek olanla ömür boyu yaşarım.

bir bilgeye kişinin zekasını ölçmek için neyr bakarsınız demişler , bilge konuşmasına bakarım demiş.
ya konuşmazsa?
o kadar zeki birisini daha görmedim.

aklıma bu geldi soruyu görünce , benim için yüksek ahlak daha değerlidir.