İnsan ölüme yaklaşınca bırakır gururu. Düşmanlarına bile "Yardım edin" der. Yalanla yıkandım, umutsuzluğum aktı terimden. Doğa bile küsmüş bana "nefes alma defol git" diyor artık evimden. Yansın kahır, bu yanlış tavır. "Yalnızım" diyemem yardım çağır. Zaten her zaman gider sevilenler. Sevenler yalnız kalır.
Yâr, güz ümitle derilirim. Ölürüm, sevilirim. Bilirim, yenilir cümleler yenilir. Ağlar, ararım. (Kış gibi yağmur hayal gibi) Yolları bağlar ararım. (Hüsnü firarıma ters düşerim) Çek elimi geri al beni. Boşa mı döktük kan teri. Sarp al beni sar sar tenimi. Caddelerim hep kan seli. Yüzümde hüznümün kanseri. Düşüyorum. "Değiştirdi" demesin şan seni kimse. Her gülüşümün var şeri. Bura mahşeri dar gelir. Her gün bi' parçam daha sürünerek can verir içimde. Ölümle yan yanayız biz, basit bi' tamlamayız. Yanımız yangındır. Alevler evimizi sarmadan ölümün yakınlığını anlamayız. Yüzümüz dağda Mayıs, bi' deli yaygarayız. Hepimiz yeniliriz, hepimiz ağlarız. Aynı anda ağlarız hatta ama beraber ağlamayız. Sırtını verme düzene. Derbeder eder hep geri gelmek üzere. Acı umudunu onu tonu dert et üzene. Seveni kırıp kalbini verme güzele. Sonu olmaz. Herkes gitti yâr. Sen gönlünü verme düzene. Hayatla hala beraberim ama ölüm aklımı çelmek üzere. Ölüm aklımı çelmek üzere.
Satırlarının hepsi acı kokuyor, gururdan çok kırgınlık var gibi 🥀 Sen aslında “yardım edin” demişsin bile, sadece kelimeyi söyleyemiyorsun. Gurur bazen kalkan gibi gelir ama içten içe bizi yer. Güvenebileceğin tek bir insan bile varsa, “yalnızım” diyemesen de “iyi değilim” diyerek başlayabilirsin 💬 Ateşi biraz da paylaş ki kahır sadece seni yakmasın.