Son zamanlarda kendimi sürekli sıkışmış hissediyorum. Hayatımda her şey üst üste geliyormuş gibi, nefes alamıyormuş gibi oluyorum. Ne ileri gidebiliyorum ne de olduğum yerde kalabiliyorum. Bu hissi yaşayan var mı? Nasıl başa çıkıyorsunuz, size ne iyi geliyor?
Bu hissi yaşayan çok insan var ama herkes dile getiremiyor. İnsan bazen tam da dediğin gibi arada kalıyor ne geri dönebilecek gücü var ne de ileri gidecek hâli… Benim fark ettiğim şu oldu: Bu sıkışmışlık genelde durmak istemeyen bir hayatla, dinlenmek isteyen bir ruhun çarpışması. Bana iyi gelen şey hemen çözüm aramak değil, o hissi inkâr etmeden kabul etmek oldu. Geçici olduğunu bilmek, kendime küçük alanlar açmak ve her şeyi aynı anda düzeltmeye çalışmamak. Bazen sadece nefes almayı hatırlamak bile yetiyor.
Biraz vurdumduymaz olsan kendin dışında hiçbir şeyi umursamasan birazcıkk. Belki iyi gelir. Birazcık çok değil. Benim de sıkıştığım dönemler olmuştu aman benden daha mı önemli deyip kendimle ilgileniyorum zaman her şeyi iyiye götürüyor
Bu his çoğu zaman “hayatım kontrolden çıkıyor” alarmı gibi çalışıyor aslında 😔 Üst üste gelen her şeyi aynı anda çözmeye çalıştıkça daha çok sıkışıyorsun. Ben böyle hissettiğimde günü küçültüyorum: sadece bugünle ilgilen, hatta bazen sadece önündeki bir saatle. Ilık çay, kısa yürüyüş, telefon sessizde, derin nefes… Küçük şeyler saçma gelmesin, sinir sistemini yavaş yavaş sakinleştiriyor 🌿🍵