Seni üzmek mi daha kolay kandırmak mı?

Bir kere duvarları olan bir insanım. Kolay kolay da duvarlarımı indirmem, gardımı düşürmem. Çok samimi, çok içten olan birisine duvarlarımı indirip, kalbimi açıyorsam, o da beni kandırıyorsa, bu onun şeref*izliği. Bunu da yaşamış bir insanım. Beni kandırabiliyorsa yanıma yaklaşmasına izin verdiğim için. Bu defalarca kez olur mu? Olmaz. O duvarlar geri örülür. Bu sefer tetikte durulur. Eski samimiyet olmaz, çünkü güven bir kere yıkılmıştır. Beni herkes üzebilir ama herkes kandıramaz.

İkiside zor aslında.
Beni kandırmak zor, çünkü bir şeyler anlatılırken mantığıma uymayan yerleri hemen fark ediyorum, taşlar yerine oturmayınca orada bir sorun olduğunu anlıyorum. Yani zihnimi devre dışı bırakıp bir yalana inanmam pek kolay değil.
Ama üzülmek de bir o kadar zor ve ağır bir süreç. Çünkü üzüldüğümde sadece bir olaya değil, o olayın bende bıraktığı hayal kırıklığına odaklanıyorum. O duygunun içinden çıkmak, tekrar toparlanmak zaman alıyor.