Geçmişe dönüp silebilmen mümkün olsa hangi anıyı silmek isterdin?

Çok şükür silmek istediğim hiçbir anım yok, büyük günahlarım oldu, onları bile unuttum, sanki hiç işlememişim gibi. Allah beni affetti, hissediyorum, çünkü bana unutturdu, evet bir şeyler yaptım lakin onları yapan ben değildim sanki gibi bir şeyler. Biliyorum Allah beni affetti, çünkü ben de kendimi affettim , unuttum, günahımı açığa çıkaranlar oldu belki, ben onların günahını örterken. Olsun ben insanlığımla konuştum, onlar şeytanlığıyla. Başta üzülüyordum, günahımı duyurdular mı acaba diye, sonra şunu öğrendim; 'velev ki duyurdular, bunu yüzüme vuramıyorlar, velev ki yüzüme vurdular , ben o günahı işleyen insan değilim artık, en önemlisi ben o günahı işlediğimi bile unuttum. Çünkü Yaradan affetti beni, unutturdu. Unutmak demek hatırladığında sanki sen yapmışsın gibi hissetmemen, kendini bağışlaman, etkisiz olman, üzerinde durmaman demek. Günahımı duyuranlar olabilir, günahımı yüzüme vuranlar olabilir, hakkımda fesat düşünenler olabilir, mühim olan benim kendimi bağışlayıp kucaklayabilmem. İnanıyorum ki Yaradan bana şefkatle bakıyor, çünkü ben de kendime öyle bakıyorum.

Yaşadığım hiçbir şeyi unutmak, silmek istemiyorum.

Küçük düştüğüm anlarım, kendimi olduğumdan farklı gösterme telaşlarım, saçmalayışlarım hepsi benim kıymetlim, hiçbirinden utanmıyorum, hepsiyle de gurur duyuyorum.

Bana yapılan kötülükler, nankörlükler benim utancım değil artık, evet sustum, konuşamadım, koruyup kollayamadım kendimi, bunun buhranını yaşadım lakin o zaman öyle olması gerekiyormuş demek ki, benim de kader motifim böyleymiş, çok şükür ki gördüm o kadar motifini, ilmekleri daha düzgün atmaya çalışıyorum.

Benim de hayat hikayem, kader motifim bu şekildeymiş, haksızlığa uğradığım için susmamdan ötürü kızmıyorum artık kendime, o zaman ki çaresiz , kendinden bihaber, kendini koruyamamış o kızı sevgiyle öpüyorum ve kucaklıyorum.

Ben tüm anılarıma , çocuk yüreğime sevgiyle sarılıyorum. Yaşanması gerekti ve yaşandı , büyüdüm, öğrendim..

Lakin şöyle düşününce tek bir tane var, yok demiştim lakin varmış işte , bir kalbi kırdım, çok kırdım, istemedim, bilemedim, cahillik, bayağılık, bilseydim böyle olacağını asla asla.. Lakin benimle ilgili değil ki bazı şeyler, keşke onu hiç kırmasaydım, sadece bunun utancını yaşıyorum. Allah beni bu konuda affetse de ben kendimi affetmiyorum ama müsterih olsun o kişi Rabbim benden çıkardı onun hakkını , onu farkında olmadan kırdığım ne varsa, cahil cahil kibirlerim hepsi çıktı benden.

Dilerim o kişi çok mutlu olur, onun mutlu olmasını kendimden daha çok talep ediyorum, dualarım hep onunla olacak

Evet beni üzen, yoran anılar oldu hala oluyor ama hiçbirine dokunmazdım. Biz geçmişteki kötü anılara takıldıkça, güzel anıları göz ardı ediyoruz. Bizi mutlu eden anılara odaklanmalıyız. Onlar kıymetli çünkü.