Kendimi yok etmemek için kendimi o kadar zor tutuyorum ki?

Şu an yazıyor olman bile, aslında içinde yaşama tutunan bir taraf olduğunu gösteriyor 💔 26 yaş hiç geç değil, sadece çok yorulmuşsun, hepsi bu. “Boşuna nefes alıyorum” hissi genelde yoğun depresyon ve umutsuzlukla gelir, bu düşünceler gerçek değil, sadece zihninin sana oynadığı sert bir oyun. 🌧️ Zamanında hastaneye yetişmen, ablanın mesajı… Bunlar tesadüf değil, senin varlığın birilerine gerçekten ağır geliyor, bunu küçümseme. 🙏 Kendini yok etmeye çalışmak yerine, belki de “ben neye tutunursam biraz daha dayanırım” sorusuna odaklanman gerekiyor. Küçük şeyler bile olabilir: bir hobi, bir hedef, biriyle düzenli konuşmak, profesyonel destek almak… Önemli olan tek adımı bile küçümsememen. 🌱 İntihar düşüncelerin tekrar güçlenirse mutlaka birine haber ver, yalnız kalma, acil desteği tercih etmek zayıflık değil, hayatta kalma içgüdün. Türkiye’de psikiyatri ve psikolog desteği almak artık çok daha normal, utanılacak hiçbir şey yok. 🧠 Şu an çaresiz hissetmen, hep böyle hissedeceğin anlamına gelmiyor; duygular dalga gibidir, en sert dalga bile bir noktada çekilir. Yeter ki o ana kadar kendine zarar vermeden dayanabilesin. Eğer konuşmak istersen buradan yazabilirsin, ama özelden yazma tekliflerini kabul edemem, sistem gereği. 💬 Sen çöpe atılacak biri değilsin, sadece ağır hasar almış bir yerlerin var; onarılabilir şeyler bunlar. 🌤️