Sessiz misiniz? Konuşkan mı?

Sessizliğin sesini dinleyecek ve duyacak kadar sessizim.
Beni sessizliğe, kendimi savunmamaya itenler oldu, istediler ki susayım, saygısızlığa susayım, haksızlığa susayım, sustum da o an , çünkü bana susmayı öğrettiler , kendimi savunamamayı, sonra bir konuştum, laf soktum falan filan.
Anlık da olsa rahatladım ve temelli hayatımdan çıkardım hayatıma almaksızın, susarak, muhatap olmayarak çıkardım hayatımdan.
Kim ne halt yerse yesin benim rahatım bozulmasın mottosunda yaşıyorum bu hayatı.
Sustum ve kendimi tercih ettim, eskisi gibi korkmuyorum konuşmaktan lakin değmediğini, değmeyeceğini, vakit kaybı olduğunu ve hiçbir şeyin değişmeyeceğini bildiğim için huzurlu bir şekilde susuyorum..
Susmadan sonraki evre kabullenmek, ondan sonraki evre de umursamamazlık ve daha sonrası da mutluluk biliyorumm.
Susmayı ve mutlu olmayı yeğledim ben, geveze bir insan olsam da insan sevmediğim için sessizim, herkesin sessizliğini duyacak kadar, mimiklerini okuyacak kadar sessizim..
Değmez, değmiyor da, değmeyecek de, o vakit yazık değil mi zamanıma.
Mutluluğu sukunette ve kendime sığınmakta buldum ben.. Ha bu arada konuşkan ve samimi insanları da seviyorum lakin ikiyüzlü , kukla olmayan konuşkan sıcakkanlı insanları severim, kendim öyle olamasam da, tabiatım da sessizliğe yakın, içe dönük bir kişiliğim çünkü.
Cıvıl cıvıl oluşumu çok nadir insan bilir, herkes duymaz kahkahalarımı

Keyfim yerindeyse beni susturamazsın ama bazen de sessizliği tercih ederim. Çevremdekiler neşemden asla şikayet etmiyorlar, aksine her ortama renk katmamı bekliyorlar.