Kendinizle en son hangi konuda gurur duydunuz?

Yani madem sordun anlatayım kendimle en son gurur duydugum konu disardan bakildiginda buyuk bir basari gibi gorunmeyebilir ama benim icin uzun zamandir biriken sessiz bir mucadeleyi temsil ediyordu cunku ben genelde icimde olup biteni cok belli etmeyen biriyim ne zorlandigimi ne yoruldugumu ne de vazgecmek uzere oldugumu kolay kolay gostermem bu da disardan bakildiginda her seyi yolunda gibi duran ama icinde surekli kendini tartan bir hal yaratir iste bu yuzden gurur duygusu bende genelde anlik degil sonradan fark edilen bir seydir o gun de oyle oldu bir an durup geriye baktigimda fark ettim ki eskiden beni cok zorlayan bir seye artik daha sakin daha net daha dengeli yaklasabiliyorum bu degisim kendiliginden olmadi defalarca kendimi sorguladim defalarca ayni hataya dusmekten korktum defalarca ic sesimle kavga ettim ama yine de her seferinde bir adim geri cekilip dusunmeyi ogrendim bu benim icin buyuk bir esikti cunku ben uzun sure duygularimla hareket eden biri oldum bir sey hissettigimde onu hemen disariya vuran ya da icine atan ama mutlaka sert yasayan biriydim zamanla bunun beni yordugunu iliskilerimi dusuncelerimi hatta kendime olan saygimi zedeledigini fark ettim iste o noktada bir degisim ihtiyaci dogdu bu degisim disardan gelen bir baskiyla degil icerden gelen bir yorgunlukla basladi artik ayni seylere ayni tepkileri vermek istemedigimi fark ettim ve bu fark edis cok sey degistirdi kendimle gurur duymamin sebebi tam olarak buydu bir olay karsisinda eskisi gibi patlamamak susmak ama bastirmadan susmak anlamak ama kendimi ezmeden anlamak sinir koymak ama koparmadan koymak bunlar kucuk gibi gorunen ama icerde buyuk emek isteyen seylerdir cogu insan bu noktaya geldigini fark etmez cunku degisim sessiz olur alkislanmaz fark edilmez ama insanin icinde bir yerlere oturur ben de o an fark ettim ki artik her seyi uzerime almiyorum herkesin davranisini kendimle iliskilendirmiyorum ve her seyin aciklamasini yapmak zorunda hissetmiyorum bu bana buyuk bir hafiflik verdi ve iste o hafiflikte bir gurur duygusu vardi bir seyi basarmis gibi degil bir seyi asmis gibi hissettiren bir gurur bir zamanlar beni tetikleyen bir sozu duyup icimde eski kabarmanin gelmedigini fark ettigimde durup kendi kendime evet dedim buradasin artik burayi gecmisin bu cok sade bir andi belki disardan bakildiginda hicbir anlam ifade etmiyordu ama benim icin uzun bir yolculugun kisa bir molasiydi bu gurur aynaya bakip kendini ovmek gibi bir sey degildi daha cok icinden sessizce tamam demek gibiydi cunku insan bazen sadece kendine yettigini hissetmek ister ben o an bunu hissettim kendime yetebiliyordum bir seyleri aciklatmak onaylatmak kabul ettirmek zorunda degildim kendi icimde net olmam yetiyordu bu da bana uzun zamandir hissetmedigim bir guc verdi bu guc baskalarina karsi degil kendime karsiydi eskiden kendime cok yuklenirdim ya yetmezdim ya gec kalirdim ya eksik olurdum simdi hala eksiklerim oldugunu biliyorum ama bu eksikleri dusman gibi gormuyorum gelisilecek alanlar gibi goruyorum bu bakis acisini kazanmak kolay olmadi ama kazandigim icin kendimle gurur duydum cunku artik kendime daha adil davraniyorum bu adalet disardan degil icerden geliyor kendimi baskalariyla kiyaslamadan kendi yolumda ilerlemeye calisiyorum ve bu yol bazen yavas bazen dolambacli olsa da bana ait bu da bana huzur veriyor bu huzurun icinde bir gurur var ama yuksek sesli degil sakince duran bir gurur bu gurur bana su duyguyu veriyor her sey yolunda olmak zorunda degil ama ben buradayim ve elimden geleni yapiyorum bu farkindalik belki disardan gorunmez ama icerde cok sey degistirir ben de bunu yasadigim icin kendimle gurur duydum ve bu gurur bir kez hissedildiginde insan onu kaybetmemek icin daha dikkatli yasamaya basliyor bu da degisimin kalici olmasini sagliyor bu gurur duygusunun icinde bir de su vardi artik kendimle savasmiyorum eskiden zihnimde surekli bir mahkeme kurulu olurdu biri yaptigim her seyi elestirir digeri savunur ortada kalan ben yorulurdum simdi o sesler azaldi tamamen susmadi ama tonlari dustu bu bile buyuk bir kazanim cunku insanin en cok tukendigi yer kendi icidir disardan gelen zorluklar bir sekilde asilir ama icerde surekli kendini kemiren dusunceler varsa insan hicbir yere varamaz ben bunu fark ettigim icin gurur duydum artik her hatami karakter kusuru gibi gormuyorum bazen sadece yorgunluk bazen bilgisizlik bazen de insan olmanin dogal sonucu oldugunu kabul ediyorum bu kabul etmek vazgecmek degil aksine daha saglam durmak demek bunu ogrenmek uzun zaman aldi cunku insan genelde sert olmanin guclu olmak oldugunu zanneder ben de oyle zannediyordum kendime ne kadar yuklenirsem o kadar gelisirim saniyordum ama gercekte sadece daha cok kiriliyormusum bunu anlamak gec oldu ama oldu ve oldugu an icimde bir sey yerine oturdu artik kendime karsi daha sabirliyim bu sabir tembellik degil kendimi dinleme hali bu da bende yeni bir disiplin yaratti her seye aninda tepki vermek yerine biraz beklemek dusunmek ne hissettigimi ayirt etmek bu ayirt edis bana buyuk bir netlik kazandirdi eskiden karisik olan duygular simdi daha ayri daha tanimli bu da beni rahatlatiyor bu rahatlik icinde kendimle gurur duyuyorum cunku bu noktaya gelmek icin kimse bana yol gostermedi ben kendim deneye deneye yanila yanila geldim bu da gururun baska bir boyutu disardan alkis gelmeden de ilerleyebilmek herkesin seni anlamasina ihtiyac duymadan devam edebilmek bu kolay bir sey degil cogu insan yarida birakir cunku gorulmek ister takdir edilmek ister ben de istedim ama gelmediginde durmadim iste bu durmamis olmak bile tek basina gurur sebebi bazen sadece devam edebilmek bile buyuk bir seydir bunu yasayan bilir disardan bakan anlamaz bu yuzden kendimle gurur duydugum sey bir basari listesi degil bir dayaniklilik hali bu hali kazanmak beni degistirdi artik daha az aceleciyim daha az tepkiselim daha cok gozlemciyim bu da iliskilerime yansidi insanlarin davranislarini hemen uzerime almiyorum herkesin kendi hikayesi oldugunu daha net goruyorum bu da beni yumusatti ama zayiflatmadi aksine daha guclu hissettiriyor cunku sinirlarim daha net neye evet neye hayir dedigimi daha iyi biliyorum bu netlik de bana guven veriyor kendine guvenen insan bagirmak zorunda kalmaz bunu da ogrenmis oldum bu ogrenme surecinin sonunda kendime baktigimda eskisine gore daha sakin daha dengeli daha farkinda birini goruyorum bu beni mutlu ediyor ama bu mutluluk coskulu degil derin bir memnuniyet gibi sessiz ama kalici bu memnuniyetin icinde bir gurur var ve bu gurur kimseye anlatilmak icin degil sadece benim bilmem icin var bu da yetiyor bu noktadan sonra gurur duygusu benim icin bir hedef olmaktan cikti bir yan urun haline geldi cunku artik bir seyi sirf kendimle gurur duymak icin yapmiyorum daha cok icimde dogru gelen seyi yapmaya calisiyorum ve bu dogruluk hali bazen yorucu bazen yalniz bir yol ama yine de bana ait oldugu icin degerli eskiden baskalarinin beklentileriyle daha cok hareket ederdim ne dusunurler ne derler nasil gorunur bunlar zihnimde cok yer kaplardi simdi bu sorular tamamen yok olmadi ama agirliklari azaldi bu azalis bana nefes aldiriyor cunku insan her an izleniyormus gibi yasadiginda kendi dogalligini kaybediyor ben bunu yasadim ve yavas yavas bundan ciktim bu cikis ani bir kopus degildi adim adim oldu once bazi seyleri yapmamaya karar verdim her mesaja aninda cevap vermemek her cagrida hazir olmamak her beklentiyi karsilamak zorunda hissetmemek bunlar disardan kucuk degisiklikler gibi gorunebilir ama icerde buyuk dalgalar yaratti cunku bu aliskanliklar kirildikca kim oldugum sorusu daha net gelmeye basladi ve bu soruyla yuzlesmek kolay degil cogu insan bundan kacar ben de kacmak istedim ama kacmadigim icin kendimle gurur duydum cunku gercek gelisim konfor alaninin disinda baslar bunu kitaplardan cok kez okudum ama yasayana kadar anlamiyorsun konfor alanindan cikmak demek bazen kim oldugunu yeniden tanimlamak demek bu da eski tanimlara veda etmeyi gerektirir ben bazi eski rollerime veda ettim herkesi mutlu eden olan her seye yetisen olan susan idare eden olan bunlar benim ustume yapismisti ve ben bunlari iyi seyler saniyordum meger bunlar beni tuketen yuklermis bunlari birakmak baslarda suc duygusu yaratti cunku degisim her zaman once rahatsizlik verir ama o rahatsizligin icinden gecince bir ferahlama geliyor iste o ferahlama aninda kendimle gurur duydum cunku o ana kadar dayandigimi gordum bu dayanma hali beni guclendirdi artik zorlugu gorunce kacmiyorum bu zorlugu tasiyabilecek bir kapasitem oldugunu biliyorum bu bilmek bana guven veriyor ve bu guven disardan degil icerden geliyor eskiden guvenimi baskalarinin tepkilerinden alirdim simdi kendi durusumdan aliyorum bu buyuk bir fark cunku disardan gelen seyler degisken ama icerden gelen daha saglam bu saglamlik beni daha az kirilgan yapti artik elestiri duydugumda hemen savunmaya gecmiyorum once dinliyorum icinde bana yarayan bir sey var mi diye bakiyorum yoksa birakiyorum bu da ogrenilen bir beceri ve ben bunu kazandigim icin kendimle gurur duydum cunku bu beceri hem olgunluk hem de oz saygi gerektirir kendine saygisi olmayan insan ya her seyi uzerine alir ya da her seye saldirir ben ikisinin ortasini bulmaya basladim bu da beni rahatlatti bu rahatlik hayata bakisimi degistirdi artik her gunu bir yarisa cevirmiyorum kendime karsi daha adilim bir gun verimli degilse kendimi yerden yere vurmuyorum ertesi gun icin alan birakiyorum bu alan biriktikce icimde bir sakinlik olustu bu sakinlik disardan fark ediliyor mu bilmiyorum ama benim icin cok belirgin bu sakinligin icinde kendimle gurur duymam cok dogal hale geldi cunku bu sakinlik kolay kazanilmadi bu noktaya gelene kadar cokca ic savas verdim ve bu savaslari kimse gormedi ama ben biliyorum ve bilmem yetiyor bu da bana su hissi veriyor basarmak her zaman gorunen seyler degildir bazen basarmak bir seyleri icinde duzene sokabilmektir ben bunu yaptıgım icin kendimle gurur duydum öyle oldu işte biraz uzalttım