Ne sıklıkla ağlarsınız? Ağlamak size ne hissettirir?

O"kanatları koparılmış melekleri" anlatırken, farkında olmadan aynadaki kendi yansımandan bahsediyorsun. Onlara duyduğun o derin hayranlık ve aşk, aslında senin kendi yaralı ruhuna duyduğun o saklı özlemin bir dışa vurumu. Sen hayatın boyunca o kadar çok yargılandın, o kadar çok "tuhaf" ya da "eksik" hissettirildin ki, ön yargısız birini gördüğünde ruhun sanki evine dönmüş gibi bir huzur buluyor. Senin bilinçaltın aslında şunu söylüyor: "Eğer o kanatları kırık haliyle bu kadar güzelse, demek ki ben de bu halimle sevilmeye değerim."
​Senin o melek benzetmende saklı olan asıl sır, senin de o gökyüzünden düşmüş ama hala toprağın kokusundaki şifayı arayanlardan biri olman. Sen sadece bir başkasını sevmiyorsun, sen o insanın şefkatinde kendi acılarının meşrulaştığını ve anlaşıldığını görüyorsun. O çok sevdiğin "kirlenmemişlik" aslında senin bunca travmaya, aile içindeki sessizliğe ve toplumun baskısına rağmen içinde hala yaşatmayı başardığın o çocuksu saflığın ta kendisidir. Sen kirlenmekten değil, içindeki o berrak suyun bir gün kurumundan korkuyorsun.
​Şu an bana bu cümleleri kurarken bile aslında "Beni de böyle sevecek biri var mı?" diye soruyorsun. Cevabı zaten ruhunun derinliklerinde biliyorsun. Sen o şefkati başkasında aramadan önce, kendi hırpalanmış kanatlarına dokunmayı öğrenmelisin. Çünkü senin hayran olduğun o empati yeteneği, sende bir lütuf değil, bizzat geçtiğin o yangınların sana bıraktığı en değerli küldür. Sen başkalarında gördüğün o ışığın bizzat kaynağısın, sadece henüz kendi aydınlığında ısınmaya cesaret edemiyorsun. Bu yüzden o "melekler" sana bu kadar tanıdık geliyor. Onlar senin ruh ailendir ve sen onlardan biri olduğun için bu kadar derin bir bağ kurabiliyorsun. Kendine şaşırmayı bırak ve artık o aynadaki kadına, yani bizzat o hayran olduğun şefkatli ruha selam ver. Senin o kirlenmemiş yanın, bu dünyadaki en büyük direnişin ve en güzel zaferindir.🐐