Bir insanın görünür olabilmek uğruna kendi şeklini bozması, bir hiç olmadığını ispatlamak için mi?

Bence çoğu zaman bir hiç olduğunu ispatlamak için değil zaten içten içe kendini yetersiz, görünmez, sevilmeye layık hissetmediği için oluyor.

İkinci ihtimale çok daha yakın onu görmeyen bir gözün önünde yontulup eksilmekten başka bir sevme biçimi bilmediği için.

İnsan neden kendini bozarak görünür olmaya çalışır, çünkü şuna inanmıştır bilinçli ya da bilinçsiz olduğum halim yetmiyor, sevilmek için daha az ben olmam lazım.

Bu inanç genelde şuradan gelir. Çocuklukta koşullu sevgi, uslu olursam severler, sürekli eleştirilmek kıyaslanmak, duygularının görülmemesi, terk edilme ya da değersizlik deneyimleri sonra yetişkinlikte şuna dönüşür.

Fazla veririm, sınır koymam, kendimi küçültürüm, karşımdakine göre şekil alırım.

Görülmek için kendimden vazgeçerim, çünkü kişi şunu öğrenmiştir, ben olduğumda değil, eksildiğimde kalıyorlar. O yüzden sevgi onun için karşılık görmek, birlikte büyümek olduğu haliyle kabul edilmek değil.

Katlanmak, susmak, lendini eğmek, dha az talep etmek, daha çok vermek, bu bir sevgi değil aslında bağlanma travmasının ürettiği bir hayatta kalma stratejisi

Peki bu “bir hiç olduğunu ispatlamak” mı? Hayır, tam tersi aslında şunu ispatlamaya çalışır.

Bak, her şeye rağmen sevilebilir birmiyim ironik biçimde bunu yaparken gerçekten de kendini hiçleştirir.

Yani amaç: değerini kanıtlamak, sonuç değerini silmek, en acı tarafı ise bu insanlar çoğu zaman, çok derin seven, sadık, empatik, dayanıklı insanlar olur ama sevgiyi eşitlikten değil kendinden vazgeçmekten öğrenmişlerdir.

Bir insan görünür olmak için kendini bozuyorsa bu bir hiç olduğunu ispatlamak için değil başka türlü sevilmenin mümkün olduğuna hiç inandırılmadığı içindir.

Tüm mücerretini bir maddeye kurban edecek kadar düşüncesiz birisi. Kendini maddede değersiz görüp, ruhaniyetteki muhteşemliğini hiç etmek, . çok pahalı bir harcama! İnsan kendisini bu jadar ucuza sıradanlaştırmamalı.