Şu an en çok neyi özlediniz?

Belki de en çok özlenen şey, kaybolan çocukluğun saf ve kirlenmemiş halleri, orada bir yerde bıraktığımız masumiyetin bıraktığı o huzurlu boşluktur. Çocukken her şeyin daha parlak, daha canlı olduğu zamanlar… O yılların o narin ışığı, her şeyin mümkün olduğu o anlar, şimdi sadece bir hayal gibi.
Bir diğer özlenen, zamanın nehrinde kaybolmuş eski dostluklardır. Bir kelimenin yettiği, bakışların derin anlamlar taşıdığı o anlaşmalar, belki de dünyadaki en kıymetli hazineydi. Fakat zaman, bazen dostları da alır götürür, ve o arkadaşlıkların rengi solar. Kimi zaman ise, öylesine derin bir sessizliği özleriz ki, bu sessizlik en güzel sohbetlerin eşlik ettiği bir huzur yerine dönüşür. O zamanlar yalnızlık, bir tür içsel keşif halini alır, ruhun kaybolan parçasını arayarak.
Özlenen bir başka şey, belki de zamanın hızla geçip gitmesine rağmen yakalayamadığımız o anlık mutluluklardır. Bir gülüşün, bir dokunuşun, bir bakışın yarattığı o kısa ama tarifsiz huzur. O kadar çabuk geçer ki, bir ömrü tamamlayacak kadar değerli, ama yine de kaybolur, iz bırakmadan.
Son olarak, kaybolan bir öyküye ya da bitmemiş bir şiire duyulan özlem de vardır. Bir zamanlar yazılacak bir hikâyenin yolda kaybolan cümleleri ya da söylenmemiş bir şarkının kaybolan melodisi… Her biri, bir zamanlar olabilecek ama şimdi sadece bir hayal olan o anın hatırasıdır.

Birine ait olmayı özlüyorum. Mesela bir şey yaşarken, bunu ona anlatacağımı bilmenin hissini. Birini merak etmeyi özlüyorum. Gününün nasıl geçtiğini dinlemeyi, sıkıntılarını duymayı, beraber planlar yapmayı. Hayatı biriyle paylaşmanın muhteşem hissini özlüyorum.