Özlem bir kişiye mi duyulur yoksa bir ân’a bir duyguya mı?

Bence özlem tek bir yere ait değil. Çoğu zaman bir kişiye duyduğumuzu sanıyoruz ama biraz durup düşündüğümde, aslında o kişiyle yaşadığım bir ânı, o ândaki duyguyu özlediğimi fark ediyorum. Bazen birinin yokluğu değil, onunlayken hissettiğim hâl, kendim olabildiğim o zamanlar eksik geliyor. Elbette insana duyulan özlem de var ama bana göre o da çoğu zaman, o insanın bende bıraktığı duygularla iç içe. Yani özlem, bir kişiden çok, geçmişte hissettiğim bir şeye tutunuyor gibi geliyor bana.

Haklısın özlem çoğu zaman sandığımızdan daha katmanlıdır.
Bazen bir kişiye özlem duyarız; sesine, bakışına, varlığına.
Ama çoğu zaman fark etmeden bir ânı özleriz: O kişinin yanında olduğumuz hâlimizi… içimizde açılan huzuru, güveni, heyecanı.
İnsanlar gider; duygular kalır.
Ve kalpte kalan şey çoğu zaman kişi değil, onunla birlikte yaşadığımız “biz” hâlidir.
Belki de bu yüzden ayırt etmek zor:
Çünkü özlediğimiz, karşımızdaki değil; onun yanında kim olduğumuzdur.
Bir gülüşte hafifleyen yükümüz, bir bakışta tamamlanan cümlemiz, bir sessizlikte bile anlaşılmış hissettiğimiz o an…
Özlem, bazen bir insana benzer.
Ama çoğu zaman bir hatıranın içine gizlenmiş bir duygudur.