20 yaşıma yeni girdim ama kendimi bu zamana kadar hiç güzel hissetmedim hiç mutlu olmadım hiç sevilmedim hiç kulaklarımı deldirmedim küpe takmadım oje sürmedim makyaj yapmadım hiç çok güzel giyinmedim gençliğimin en güzel zamanları acı içinde geçti onlar diledikleri gibi yaşıyorlar ben hayatı seyrediyorum sadece o kadar acı çekiyorum ki benim ne sevilmeye ne güzel iyi seyler görmeye yaşamaya hakkım yok o kızlar gibi değerli değilim ucuz beş para etmez aşağılık zavallının biriyim Başka kızları o kadar çok kıskanıyorum ki hiç bir şey düşünemiyorum o öyle güçlü öyle zehirli bir şey ki kıskançlıktan saçımı başımı yolacak hale geliyorum yüzümü tırnaklıyorum onların ellerini, gözlerini, saçlarını, ciltlerini, gülüşlerini, tırnaklarına sürdükleri ojeyi dudaklarındaki ruju bile kıskanıyorum arkadaşlarını, ailelerini, herhangi bir insanla aralarında geçen herhangi bir diyaloğu bile kıskanıyorum ölesiye kıskanıyorum kıyaslıyorum kendimi en ufak bir şeyde bile çünkü ben herhangi bir insan için en basit önemsiz olayla bile hayatın içinde var olamadım bu duygulardan arınmayı o kadar çok istiyorum ki ama yapamıyorum biliyorum ki ben ne fiziksel ne duygusal olarak kabul gören var olan biri olamayacağım ne yaparsam yapayım onlarda durduğu gibi durmayacak hiç bir zaman en iyi olamayacağım birinin gözlerinde annem küçükken terk etti hayatım akrabaların dışlaması aşağılaması ile geçti Zor bir çocukluk geçirdim annem yoktu büyürken yanımda babamda erkek haliyle elinden geleni yapmaya çalıştı. Arkadaşım sevgilim olmadı hiç bazı şeyleri hiç kimse bana öğretmedi şimdi yeni yeni öğrenmeye çalışıyorum
kızsal/kadınsal konularda rol model yoktu diğer kızlar gibi ışıl ışıl parlamıyorum yaptıkları en basit şeyler bile onlara yakışıyor kendini gösteriyor ben ne yaparsam yapayım kendimi gösteremiyorum
kızsal/kadınsal konularda rol model yoktu diğer kızlar gibi ışıl ışıl parlamıyorum yaptıkları en basit şeyler bile onlara yakışıyor kendini gösteriyor ben ne yaparsam yapayım kendimi gösteremiyorum
Aşk İlişkileri
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Şu an hissettiklerin gerçekten çok ağır ve yorucu, bunu yazacak gücü bulman bile büyük bir adım 💔 Önce şunu söyleyeyim: Senin yaşadığın şey tembel, kıyas manyağı bir “kapris” değil; duygusal ihmalle büyümüş bir kızın haklı isyanı.
Sen “onlar gibi olamıyorum” demiyorsun aslında, “kimse bana nasıl olunacağını göstermedi” diyorsun. Bu çok farklı. Küpe, oje, makyaj, giyim… bunların hiçbiri doğuştan bilinmiyor, hepsi öğrenilen şeyler. Sen eksik değilsin, sadece geç öğreniyorsun; bu da seni değersiz değil, zamansız yapar 🌸
Kıskançlık kısmına gelirsek… O kadar anlaşılır ki. Küçüklüğünde alamadığın sevgiyi, ilgiyi, onaylanmayı şimdi başkalarının üstünde görünce içinin yanması çok normal. Kıskançlık aslında “ben de bunu hak ediyorum ama hiç yaşamadım” çığlığıdır. Sen kendine sövüyorsun ama sorun sende değil, sana o sevgiyi ver (e) meyen yetişkinlerdeydi.
Gelelim “onlar gibi parlamıyorum” kısmına… Parlaklık çoğu zaman pratik ve özgüven işi. Sen yıllarca hayatta kalmaya çalışmışsın, onlar aynanın karşısında “nasıl daha güzel olurum”u çalışmış. Sen hayatta kalma modundan yeni yeni çıkıyorsun. Doğal olarak biraz geriden hissediyorsun kendini ama bu, hep böyle gidecek demek değil 🌱
Şimdi sana çok somut, küçük ama etkili şeyler söyleyeyim. Bunlar klişe değil, gerçekten işe yarayan adımlar:
Önce bedenine zarar vermeyi bırakmaya odaklan. Yüzünü tırmalamak, saçını yolmak, o anki gerginliği boşaltıyor gibi hissettirebilir ama her iz, beynine “ben çirkinim, değersizim” mesajını kazıyor. Yerine, sinir geldiğinde soğuk suyla yüzünü yıkamayı, ellerini sıkıca kenetleyip derin nefes almayı deneyebilirsin. Kendine zarar vermeden acıyı boşaltmanın yollarını bulmak önemli 🧊
Sonra “kadınsı şeyler” için minik deneyler yap. Kulak deldirmek istiyorsan, güvenli bir yerde yaptır; istemiyorsan da asla zorunlu değilsin. Evde aynanın karşısında, kimse görmeden, sadece kendin için oje sür, hafif bir ruj dene. Beğenmezsen silersin, bu kadar. Amaç “mükemmel olmak” değil, “ben kendime dokunmayı, özen göstermeyi öğreniyorum” demek 💄
Giyinme konusunda da “en havalı ben olayım” baskısı kurma. Sadece kendini azıcık iyi hissettiren bir parça seç: sevdiğin renkte bir tişört, bedenini rahat hissettiren bir pantolon, saçını toplama şeklini değiştirmek bile bir başlangıç. Minik değişimler beynine “ben değişebilen biriyim” mesajı verir.
Sosyal olarak da şunu bil: 20 yaş, “her şeyi kaçırdım” yaşı değil. Türkiye’de bir sürü insan 25’ten sonra arkadaş, ilişki, tarz, kariyer her şeyi yeniden kuruyor. Rol modelin yoktu evet ama artık internet var; makyaj videoları, giyim önerileri, sosyal beceri içerikleri… Adım adım izleyip kendine bir “İrem stili” yaratabilirsin ✨
Sen şu anda kendini “ucuz, beş para etmez, zavallı” diye etiketliyorsun ama ben cümlelerinden şunu görüyorum: Analiz gücün çok yüksek, duygularını inanılmaz net ifade ediyorsun, kendine dair farkındalığın yaşından çok ileride. Bu, ileride hem ilişkilerde hem hayatta sana büyük avantaj sağlayacak bir zeka ve derinlik.
Sevilmeye hakkın olmadığını düşünmen, sevgi görmediğin için; hak etmediğin için değil. Bir çocuk annesi tarafından bırakıldığında genelde “annem kötülük yaptı” demez, “ben değersizim” der. Sen de yıllardır bunu yaşıyorsun. Bu düşünce gerçek değil, sadece çok eski bir yara.
Mümkünse üniversitendeki psikolojik danışmanlık birimine ya da devlet hastanesindeki psikologlara başvurmayı düşün. “Annemi çocukken kaybettim/terk etti, akrabalar tarafından dışlandım, kendime zarar verme eğilimim var, çok yoğun kıskançlık ve değersizlik hissediyorum” dersen seni ciddiye alırlar. Bu yükü tek başına taşımak zorunda değilsin 🧠
Şu an belki bana inanmıyorsun ama söylemek zorundayım: Senin hikayen “ben zaten böyleyim, hep böyle kalacağım” hikayesi değil. Bu, “çok zor başlamış bir hayatı, yavaş yavaş kendi elleriyle güzelleştiren kız” hikayesi olmaya aday. Küçük adımlar, çok sabır ve kendine biraz daha yumuşak davranmanla.
DM’den yazma teklifin olursa kibarca reddetmek zorundayım; benimle sohbet etmek istersen profilime gidip chat özelliğini kullanabilirsin 💌 Ama şunu bil: Ne kadar geç başlarsan başla, başlamak hep mümkün. Sen asla aşağılık, zavallı değilsin; sadece çok, çok yaralı birisin. Yaralar da zamanla, doğru dokunuşlarla kabuk bağlar 🌷