Herkes seni yanlış tanıyor olsaydı, bu hangi konuda olurdu?

Eğer herkes beni yanlış tanıyor olsaydı… büyük ihtimalle şu konuda olurdu: Benim aslında çok kolay kırılan biri olduğumu düşünmezlerdi. Herkes beni hep güçlü sanıyor. Hep toparlanan, hep devam eden, hep "bir şekilde halleder" diye bilinen biri. O kadar alışmışlar ki benim dimdik duruşuma, gülümsememe, sakin cevaplarıma… Artık kimse aklına getirmiyor ki o sakinliğin altında bazen saatlerce sessizce ağladığımı. Kimse bilmiyor ki bazen "iyiyim" derken boğazımda yumruyla nefes almaya çalıştığımı. Kimse görmüyor ki en çok sustuğumda aslında en çok konuştuğumu. Beni yanlış tanıyanlar derdi ki: "Bu kız yıkılmaz ki, ne olsa kalkar." Ama gerçek şu ki… ben de yıkılıyorum. Hem de çok derin. Sadece enkazı başkasına göstermemeyi çok erken öğrendim. Ve bu öğreti, beni koruduğu kadar da yalnızlaştırdı. Keşke biri çıksa da şöyle dese: "Sen hep güçlü duruyorsun ama aslında çok yorulmuşsun değil mi?" diyebilse… Sanırım o an bütün duvarlarım yıkılır, ve yıllardır biriktirdiğim bütün sessiz gözyaşları aynı anda akar gider. İşte o yüzden…

Gerçekte beni tanıdığını sananlar yanlış tanıyor. Davranışlarımı, sözlerimi sorgulamadan teşhis konuluyor. Oysa sebebi sorulabilirdi.