Gerçek anlamda dayak yemekten ve acı çekmekten hoşlanmak normal mi, neden böyleyim?

Aşk acısı veya birkaç tokattan falan bahsetmiyorum. Babam, abilerim, bazen de arkadaşlarım gerçek anlamda ağzımı yüzümü dağıtınca hem ağlıyorum gülüyorum. Bu ilk baştan beri böyle, küçükken babaannemin aşı iğnelerini alıp kollarıma ve bacaklarıma delikler açar elbiselerimi kanlar içinde bırakırdım ama ağlamama rağmen hoşuma giderdi. Benim astımım var mesela birisi boğazımı sıktığında hoşuma gidiyor hatta kendi kendime boğazımı sıktığım bile oluyor. liseye ilk gittiğim zamanlar birkaç zorbam vardı merhamet yoksunu 12. Sınıflardan, Okul çıkışı çantamı yırtıp topladığı kızlarla üzerime çöküp saçımı başımı yolmuşlardı biri Demir bir Stanley ile kafama defalarca vurmuştu sırf onlara canım dediğim için, ama bayılmama rağmen hoşuma gitmişti, eve ağzım yüzüm morluk içinde gitmiştim, bu normal değil biliyorum ama nasıl engel olurum bilmiyorum ne yapmalıyım?

Gerçek anlamda dayak yemekten ve acı çekmekten hoşlanmak normal mi, neden böyleyim?
Cevapla