İnsanlar seni değil, Sende hissettikleri duygulari özler bu söz doğru mu sizce?

Geçen güzel vakit, hisler, hayaller, tebessümler ve hoş bir seda ile meşk eylemek. İki güzel sohbete tav olmak. Samimi, gerçek, dürüst bir an yaşandığı için özler. Bir daha öyle bir şey bulmak imkansız çünkü.

Yani şöyle bir şey söyleyebilirim müsaadenizle. O hissedilen duygulan benim yüreğimden geliyorsa dolayısıyla beni de özlemiş olur. Ama o durum şöyle ki , insan değişebiliyor. Eski halini özledik deriz ya , bazen de o hissettirdiği duyguyu, anıları hatıraları konuşma tarzını özleriz. Ama o özlediğimiz hissiyatlar bugün ki ona ait değildir.
Yüreğin de salıncak kuramayan , bir park sahibi olsa da asla çocukların dilinden anlamaz.

Bence bu söz büyük ölçüde doğru. İnsanlar çoğu zaman kişiyi değil, o kişinin onlarda bıraktığı hissi özlüyor. Çünkü hatırladığımız şey; birlikteyken hissettiğimiz huzur, değerli hissetme, anlaşılmış olma ya da mutlu olma duygusu oluyor. Birini hayatımızdan çıkardığımızda aslında onu değil, onun yanındayken kendimizin hangi hâlde olduğunu arıyoruz. Eğer o kişi bize iyi hissettirdiyse, eksikliği daha çok hissediliyor

İnsan etten ve kemikten yaratılan bir canlı olduğundan özlenecek bir yanı yok. Evet söz doğru, karşı tarafa yaşattığı hangi duygu varsa o özlenir.