Kendimi gereksiz hissediyorum...Ben gereksiz miyim? :(

Biraz uzun bir cevabım var ama okursan bence ilgini çekecek (bu eski bir yazım benim ) AROLUŞUMUZDAKİ ASIL GERÇEKLİK

Bilincimin dışındaki bütün öğeleri yağmur damlalarıyla boğup,kahkahalarımla gömmek istiyorum. Bunu yaparken bilincime sığınmaktan ziyade,onun mahkumiyetinden korkuyorum ve bunun için varoluşumun özüne,cenin halime yani hissetmeye başladığım o ilk anın varlığına sığınıyorum. Umarım yaşantımdaki bu gerçek; hissedebilme güdüm beni asla terketmez çünkü bu gerçekleşirse aklım ve kalbim arasındaki bağ kopar ve ben ruhuma algı dünyamın hamallığını yaptırmış olurum. Ruhuma hamallık yaptırmaktansa,sınırlı ömüme hisli bir melodiyle son vermeyi mutluluk sayarım.

Yasaların yani gücün mahkumiyetindeki bir dünyada, içimde yaşatabildiklerim benim tek ve sonsuz hazinemdir.Ben hissetmeden ölmeyi bile beceremem ki, bunu nefes alıp verirken yaşamak,hissiz yaşamaya mahkum olmak,beni acıların kölesi olmuş bir ölümsüz yapar ve varoluşumdaki bütün anlam kargaşası yerini düzenli bir belirsizliğe bırakır Onlarce,yüzlerce hatta binlerce yaşam ustası aslında,hayatın anlamını buldukları için değil,varolanla yetinmeyip sınırları aştıkları için birer usta olarak nitelendirilirler. Bu, beni kendi içimdeki arayış için cesaretlendiren en önemli etkendir.Bu arayış usta olmak için değil,onları anlayabilmek ve huzurlu bir yaşam adına adımlar atabilmek içindir. HİSLERİN DÜNYASINA inanıyorum; bazı kitaplar var hissedebileni,satırları arasında misafir eden,birçok müzik; düşleri ve hayal kırıklıklarını aynı yüreğe sığdıran ve renkler var bir ağacın suni reenkarnasyonuna yeniden neşe ve mutluluk veren... Şey... Bir de kötüler var sayfamı onlarla lekelemeye elimin varmadığı,hiç istemiyorum onları yazmayı evet belki de burası Polyanna'nın dünyası.

Ayıramadığım oldu benim acı ile tatlıyı ve de sevemedim bir türlü mevsimlerden kışı çünkü hüzünlendirirdi evsizlerin üşüyen ruhları,başımın altındaki yastığı.Beni korkutan şeylerin sayısı,cesaretlendiren ümitlerimle harbe girseler, herhalde dünyanın en adaletsiz savaşı olurdu,fakat inançlı bir şekilde hissedebildiğim sürece galibiyettir bu savaşın sonucu. Hüzünlerini bedenleriyle birlikte toprağa gömen insanlar var biliyorum; sınırları yıkmış, zamanı aşmış düşüncelerini ve sonsuz ümitlerini sanatlaştıran ölü bedenler...Kimi kağıda döktü hislerini,düşüncelerini,umutlarını,kimi taşa oydu hıncahınç dolu yüreğini,sevgisini ruhu besleyen melodilere gizleyenler de oldu elbet! Bedenleri öldü belki kimi toprak kimi kül oldu fakat fikirleri ölmedikçe,isimleri yeryüzünden silinmeyecek! Hem de kitapları yakan, melodileri yasaklarıyla boğan,heykelleri yıkan ucube zihniyetlere rağmen.

fmd... (yazı benim aforizma fellini )

"Benim için tek gerçekçi kişi, hayalperest olandır. Çünkü o kendi gerçekliğinin tanığıdır."

Federico Fellini

Doğruyu söyleyeyim mi?Kalp Allah'ı arıyor arıyorda doğru bir şekilde temasa geçemediği için bulamıyor.Artık çoğu insan böyle.Bu çağımızın sorunu.Allah'a ne kadar yaklaşmak istersen iste.Bir şekilde beyninin-ruhunun paçasından çekiliyorsun.Ve gerekli kıvama birtürlü gelemiyorsun.Mesele bu.Yoksa ne aşkının olmaması ne paranın olmaması ne de başka birşey.Buarada bende böyle şakirt falan değilim he.Ama kendimin hangi bokun bataklığında olduğumu biliyorum.Ama bende çıkamıyorum.Senide çok iyi anlıyorum.Ama maalesef ki çıkış yolu yok gibi :(

bu tamamiyle boşluktan kaynaklanan bir problem arada olur böyle düşünceler dünyada 6 milyar insanın çok mu dolu yaşadığını sanıyorsun soluduğun her nefes senin için büyük bir nimet hayat yaşamak bir insan için en paha piçilmez hediye kalbinin atışlarını dinle sadece yaşadığın için şükürdar ol...

dünyada hiçbirşey boş yere yaratılmamıştır sende bir işe yararsın