Bu soruyu çok uzun zaman önce sormuştum, üzerinden belki de yıllar geçti. Yalnızlık herkesin sandığı gibi aynı şey değil diye düşünüyorum. Gerçek yalnızlık bence telefon rehberine bakıp arayacak kimsenin olmaması, anlatacak bir şeyin varken kime gideceğini bilememek..
Gerçek yalnızlık nedir? Kalabalıklar içinde hissedilen mi, anlatacak çok şey varken dinleyen kimsenin olmaması mı?
Yalnızlık, anlaşılmamak, fark edilmemek ve önemsenmemek demektir. Kalabalıklar içinde sessizce yürürken, “Daha farklı olabilirdi” hissini derinden hissetmektir.
Yalnızlık üç şekilde yaşanabilir: Yalnızlığa mahkum olmak, yalnızlığı tercih etmek ve yalnızlığa mahkum olduktan sonra onu benimsemek. Bu üç durum arasında önemli farklar vardır.
Yalnızlığa mahkum olmak, insanı psikolojik olarak derin bir çöküşe sürükleyebilir. Bu yalnızlık türüne entegre olamayanlar için süreç, sarsıcı ve zorlayıcıdır.
Yalnızlığı tercih etmek ise, bilinçli bir karar olarak bazı insanlar için büyük faydalar sağlayabilir. Başlangıçta sarsıcı olsa da, zamanla huzur, mutluluk ve psikolojik olgunluk getirebilir.
Yalnızlığa mahkum olduktan sonra onu benimsemek ise, kişinin yaşadığı sürece uyum sağladığını ve kabullenişle birlikte olumlu bir yola yöneldiğini gösterir. Tercihte olduğu gibi, bu durum da huzur, mutluluk ve psikolojik olgunluk sağlayabilir.
Ben üçüncü gruptanım. Yalnızlığa alıştım, benimsedim ve sevdim. 😇
Bunlar benim kendi gözlemlerimden düşüncelerdir. Kesinlik taşımamasına özen gösterdim.
İnsanlar çok boyutlu, çok değişken varlıklardır. Kesin konuşmak hata olurdu...
Etrafında düşüncelerini, tutkularını, gördüğü güzellikleri paylaşacak kimsenin olmamasıdır. Sevdikleriyle sadece telefonla konuşabileceği uzak mesafelerde yaşamaktır. O yalnızlığın içine öyle bir işlemesidir ki, karşılaştığı her sorunu kendi başına halletmeye kalkması, bunların ağırlığında ezilmesidir.
Anlatacak çok şeyin varken dinleyecek kimsenin olmaması düşünsene çevrende çok insan var ama hiç birine bir şey anlatamıyorsun, anlattığın kişinin işi balından aşkın.
Ama atlattım bunlara şükür, ne konuşanın nede konuştuğum kişiler var, seviliyorum.
Yalnızlık huzur verici geliyor çoğu zaman çıkar ilişkisi yaşayan insanların menfaatlerinin peşinde koştuğu zehirli kalabalıklarda kaybolmak yerine denize karşı tek başıma kafamı dinlemeyi, bir sokak kedisinin suyunu ve mamasını tazelemeyi, onunla konuşup eğlenmeyi, çiçekleri sulayıp onlara bakım yapmayı, kitaplar okuyup kendi kendime yürüyüş yapmayı, yeni bir tarif denemeyi tercih ederim gerçekten. birtakım beş para etmeyen değersiz oldukları kadar değer bilmeyi de bilmeyen, benim sohbet seviyeme zerre kadar erişemeyen cahil, kıskanç, sinsi, omurgasız, insanı ihanetleriyle sırtından vuran habis ruhlu ruh hastası tipsiz tiplerden dostluk, sevgi, değerbilirlik umacağıma kaliteli ve sağlıklı yalnızlığımla mutlu olurum ben. İkiyüzlü gevşek y. avşak ve fazlasıyla mal kişilere fakir dilenci gibi yalvaracak değiliz hepsini Allah'a havale ettim ne halleri varsa görsünler.
Bence gerçek yalnızlık, kimsenin olmaması değil; sen varsan bile görülmemek 🥺 Kalabalıkta boğulmak da, rehbere bakıp arayacak kimse bulamamak da acıtıyor. Ama en derini, biriyle konuşurken bile “anlaşılmıyorum” hissi. Yalnız hissetmen, sevilmeye değer olmadığın anlamına gelmiyor. Bu duyguyu fark etmen, kendine alan açman için aslında önemli bir adım 💛
E ama her şeyi takıp her şeye üzülürsen hayat geçmez ki 🤷♂️ üzülüp can sıkmak için hayat çok kısa, 5 dk üzüldüysen yeterli, yüzümüz gülmeyi daha çok hak ediyor 😄
Artık o kadar zor bir hal aldı ki yaşam savaşı denilen ekonomik sıkıntılar kimse ne kadar yanlız olduğunun farkında bile değil, eskiden yolda tanıdık tanımadık selamsız geçilmezdi ama şu an aynı saatte aynı yerde geçerken karşılaştığımız insanların yüzünde umutsuzluk gelecek kaygısı ve diğer sorunların izlerini görüyorum bu da bizi yanlızlığa sürüklüyor maalesef
Yalnızlık güzeldir bence. Ben huzur buluyorum. Kitap okurken, oyun oynarken, bir şeyler izlerken rahatsız eden yok. Tartışıp sinir katsayılarımı artıran kimse yok. Daha ne olsun.
Gerçek yalnızlık aslında hiçbiri değil kalabalıklar içinde hissedilen yalnızlık değil cesaretsizliktir. Kimseye anlatamıyorsan kendine anlatırsın. En temelinde ise gerçek yalnızlık bunu sevmektir. Yalnız insan güçlüdür. Yalnızlık bir aydınlanma dur.
Yalnızlık kötü bir şey değildir. Yalnız doğduk ve yalnız öleceğiz. En zor yalnızlık ise, çaresiz kaldığınız anda bütün kişilerin ihtimallerin gözünüzün önünden geçtiği ancak çalacak bir kapınız olmamasıdır.
Ana Sayfa > Kişilik & Karakter > Sorular > Gerçek yalnızlık nedir? Kalabalıklar içinde hissedilen mi, anlatacak çok şey varken dinleyen kimsenin olmaması mı?