Çok sevdiğiniz, çok iyi tanıdığınız ve çok sevilip, çok iyi tanındığınız birine açıklama yapmak zorunda kalmak. Var böyle berbat bir his. O beni tanımıyor mu ya, neyi neden yaptığımı en az benim kadar iyi bilmesi gerekir diyorsun ama bilmiyor. Ciğerine kadar bildiğin insana oturup da iki üç cümleyi bir araya getirip açıklaman gerekiyor ama o cümleleri bulamıyorsun işte.
birinin seni onu önemsediğin gibi düşündüğünü zannetmek ama aslında öyle bir şey olmadığını anlamak, her şeyin kafanda olup bittiğini fark etmek. bunun her seferinde tekrarlanması ve yine başa dönmek.
Sevdiğin insanın seni arkandan vurması arkandan konuşması veya sana ihanet edip başkasıyla aldatması çok iğrenç bir his bence o çok sevdiğini insandan şimdi nefret ediyorsun
Kalbinin etrafına kalın duvarlar örmüşsündür ama ufak bir ışık sızıyordur bir köşeden, bir insana ‘bak ordan ışık sızıyor oraya doğru yol al’ demişsindir o ışığı kendin göstermişsindir ama değmediğini kendisi göstermiştir insan buna bile kızar hak edene gösterseydim o ufak ışığı dersin ama hak eden kendisi bulucak içeriye sızılan o ufacık boşluğu merak etmeyin 🥰
Bu his tam olarak midenin yumruk yemesi gibi… 🤢 İçin burkulur, gururun incinir, aynaya bakınca bile kendini sorgularsın. “Ben nasıl bu kadar yanıldım?” sorusu beynini kemirir. Bir yandan kızarsın, bir yandan da hala onu düşünürsün. İnsanın kendini değersiz hissetmesi gerçekten en iğrenç duygulardan biri 💔