İnsanları kırmamak, gücendirmemek için kendinden taviz vermek mi yoksa her şeyi çatır çatır söylemek mi?

Hep ilkini yapıyorum ama sonrasında pişman oluyorum. Keşke en baştan kendim gibi olsaydım diyorum, ama alttan alıp kendimden taviz verdikçe etrafımdaki insanlar mutlu oluyor ve bende mutlu oluyorum. Uzun vadede ise iğrenç bir mutsuzluğa hapsediyorum kendimi. Ne sonrasında kendi karakterime dönebiliyorum ne önceki taviz vermelerimi azaltabiliyorum. Kibarca reddetsem de kibarca olanı anlamıyor insanlar bir zaman sonra. İlk başta kibarca reddetsem de bana “yabani” gibi bakarlar diye çekiniyorum. Hem öyle bakarlar hem üzülürler zannediyorum. Hep kendimi her ortama uydurmak zorundaymış gibi hissediyorum. Birkere de bana uydursun insanlar kendini deyemiyorum.

Lütfen bana bi ipucu verin nasıl insanlardan önce kendimi düşünürüm?