İnsanları kırmamaya özen gösterir misiniz?

Elbette, kırılmanın ne demek olduğunu öyle iyi biliyorum ki, aklım çıkar birisini kıracağım diye , kimsenin kalp sızısı olarak kalmak istemem, beni keyfiyeten , bile isteye, planlayarak kıran insanlar oldu, sesimi çıkaramadım. Rabbim alsın hepsinden intikamımı.
Ben kendimi ifade edemeyen bir insandım o zamanlar, kediden farkım yoktu, bir kedi gibi sessizdim, kimseye de zararım yoktu, ne istediler ki benden, güçleri bana yetti çünkü. Beni kırarak büyümediler bilakis küçüldüler, vakti zamanında kırgınlığı yaşayan, kenarlarda ağlayan bir insan olarak kimseyi kırmak istemem, birisini haksız yere kırsam yüreğimde bir sızı olur, affet beni diye ağlarım köşemde lakin bunu kendisini kırdığım kişi bilmez , yerine göre düşmanımı dahi kırdığım için vicdan azabı çektim lakin onlar beni bu hale getirdi, haklıyken de haksız oldum ileri giderek, kırarken ölçüyü kaçırarak. Çok nadirdir bir insanı kırdığım için keyif duyuşum ki onlar çok ileri gittiği için , yoksa kırmaktan asla keyif duymam, çünkü ben unutmadım sesini çıkaramadığı için incitilen, önemsenmeyen, itelenen, gıkını çıkaramayan, kırıldıkça yüreğine hançerler batan, bir köşede ağlayan ve kimsenin yardım etmediği o masum kalpli kızı, hiç unutmadım , o kızı unutup da başkalarını keyfiyeten kıramam, ne kadar karaktersiz kişilere denk gelsem de insan kalan yanımı, yerine göre düşmanıma dahi merhamet eden yönümü çok seviyorum, dönüştüğüm bu kızı da çok seviyorum, şimdi koruyorum işte kendimi, bazen kırabiliyorum, çünkü hakediyorlar lakin kolay kolay kimseyi kırmam, bunu yaşayan bir insan olarak bunu yapamam kimseye

Pardon da, bir insan tankla ezip geçmeyi göze almışsa, neden o düşüncelerin sahibini kırmayalım ki?